ಮರ್ಯಾದೆ:

ಮಂಗಳಮುಖಿಯನ್ನೇ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡ ಸುಮಾರಷ್ಟು ಚಿತ್ರಗಳು ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಬಂದಿವೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಅದು ಭಿನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಿರ್ದೇಶಕರ ಕಲ್ಪನೆ ಇರಬಹುದು. ಕಲ್ಪನಾ, ಚತುರ್ಭುಜ ಮುಂತಾದ ಚಿತ್ರಗಳು ಮಂಗಳಮುಖಿಯನ್ನೇ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರವನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದವು.

ಹಾಗೆಯೇ ಮರ್ಯಾದೆ ಕೂಡ ಮಂಗಳಮುಖಿಯ ಕತೆ . ಆದರೆ ಇದ್ಯಾವ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕರೇ ಹೇಳಬೇಕೆನೋ? ಯಾಕೆಂದರೆ ಒಬ್ಬ/ಳು ಮಂಗಳಮುಖಿ ಎಂದಾಗ ಅದರ ಹೂರಣ ಬೇರೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹೂರಣ ಇಷ್ಟೇ. ಮಂಗಳಮುಖಿಯರಿಗೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನಮಾನವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಸೂಕ್ತ ಚಿತ್ರಕತೆಯ ಜೊತೆಗೆ ನಿರೂಪಿಸಲು ನಿರ್ದೇಶಕರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಚಿತ್ರ ಅರೆಬೆಂದ ಅಡುಗೆ ಎನ್ನಬಹುದು.

ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರೇಮಕತೆಯಿದೆ. ಅದನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕರು ಇಷ್ಟ ಬಂದ ಹಾಗೆ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹೊಡೆದಾಟ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಈಗಾಗಲೇ ಸಾವಿರಾರು ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವಂತಹದ್ದೇ. ಹೊಡೆದಾಡುವ ನಾಯಕ ನಾಯಕಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸದೇ ಇರುತ್ತಾನೆಯೇ. ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಹಾದಿ ಕುಣಿಯದಿದ್ದರೆ ಏನು ಚೆನ್ನ. ಹಾಗಾಗಿ ಹಾಡುಗಳೂ ಇವೆ. ಅದೆಲ್ಲ ಸರಿ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದ ಮೇಲೆ ನಗಬಾರದೇ ಎಂದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಕೇಳಿ ಬಿಡುತ್ತಾನೇನೋ ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ ಅದನ್ನೂ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ತೂರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಗು ಬಂದರೆ ನಗಬಹುದು.

ಇದೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆಗೆ ಅದೇಕೆ ಇದೇಕೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹುಟ್ಟುವುದಕ್ಕೂ ಒಂದಷ್ಟು ಅನಗತ್ಯ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ತುಂಬುವ ಮೂಲಕ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ನಿರ್ದೇಶಕರು. ಹಾಗೆಯೇ ಬಾಲಿಶ ಎನಿಸುವ ದೃಶ್ಯವೂ ಅವಾಸ್ತವ ಎನಿಸುವ ದೃಶ್ಯವೂ ಇದೆ.

ನಾಯಕನಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿರುವ ನಾಗರಾಜ್ ಅಭಿನಯಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅದೆಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡುಗನಿಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು. ನಾಯಕಿಯಾಗಿ ಹರ್ಷಿಕಾ ಪೂಣಚ್ಚ, ಮಂಗಳಮುಖಿಯಾಗಿ ರವಿ ಚೇತನ್ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ.ಲಯೆಂದ್ರರ ಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಅವರೇ ನಗಬೇಕೇನೋ? ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಚಿತ್ರ ಸಾದಾರಣ. ಕತೆ ಚಿತ್ರಕತೆ ಸಂಭಾಷಣೆ ಬರೆದು ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿರುವ ಮಹಾರಾಜ್ ಇನ್ನೂ ಪಳಗಬೇಕಿದೆ.

ಒಂದು ಹೊಸ ಚಿತ್ರ ಹೊಸಬ ನಿರ್ದೇಶಕರ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾರ್ಟಂ ಮಾಡಬೇಕೆ? ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಲು ಹಣ ಸಮಯ ವ್ಯಾಯ ಮಾಡುವಾಗ ಮಾಡಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಉತ್ತರ ಬರಬಹುದು. ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನು ಸಿನಿಮಾವಾಗಿಸುವ ಮುನ್ನ ಯಾವ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ನಾವು ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ತಮ್ಮನ್ನೇ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಂಡ ನಂತರ ನಿರ್ದೇಶಕ ಮುಂದುವರೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ತಾನಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಸರಿ ಎಂಬ ನೇರ ನಿರ್ಧಾರ ಇಂತಹ ಸಿನಿಮಾಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಸಿನಿಮಾಗಳಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ಲಾಭವಿಲ್ಲ. ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೂ ನಷ್ಟವೇ?

ಎಂದೆಂದೂ ನಿನಗಾಗಿ

ಒಬ್ಬ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗೆ ಒಂದು ಪುಟದ ಬರಹ ಕೊಟ್ಟು ಅದನ್ನು ನಕಲು ಮಾಡುವಂತೆ ಹೇಳಿದರೆ, ಆತ ಅದನ್ನು ನಕಲು ಮಾಡಿದರೆ ಅದರ ಮೌಲ್ಯ ಮಾಪನ ಹೇಗೆ?ಆತನಿಗೆ ಅಂಕವನ್ನು ಕೊಡುವುದಾಗಲೀ ಅಥವಾ ಬೈಯ್ಯುವುದಾಗಲಿ ಹೇಗೆ? ಎಂದೆಂದೂ ನಿನಗಾಗಿ ನೋಡಿದಾಕ್ಷಣ ಎನಿಸುವ ಅನಿಸಿಕೆ ಇದು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಎಂದೆಂದೂ ನಿನಗಾಗಿ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿರುವಂತೆ ತಮಿಳಿನ ಎಂಗೆಯುಂ ಎಪ್ಪೋದಂ ಚಿತ್ರದ ಕನ್ನಡ ಅವತರಣಿಕೆ. ಒಂದು ಲವಲವಿಕೆಯಾದ ಪ್ರೇಮಕತೆಗೆ ಒಂದು ತೀವ್ರತರವಾದ ಅಂತ್ಯ ಕೊಡುವ ಶೈಲಿ ತಮಿಳರಿಗೆ ಹೊಸದಲ್ಲ. ಹೊಸಬರನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಇದೇ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಾಡಿದ ಬಹುತೇಕ ಚಿತ್ರಗಳು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿವೆ. ಬೇರೆ ಭಾಷೆಗಳಿಗೆ, ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ರೂಪಾಂತರವಾಗಿವೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮವರು ಆ ರೀತಿಯ ಕತೆಯನ್ನು ಮಾಡುವ ರಿಸ್ಕು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ.

ಹಾಗಾಗಿ ಚಿತ್ರ ಇಷ್ಟವಾದರೆ ಅದರ ಕ್ರೆಡಿಟ್ಟೂ ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಮಿಳು ಚಿತ್ರ ತಂತ್ರಜ್ಞರಿಗೆ ಸಲ್ಲಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಕನ್ನಡೀಕರಿಸಿರುವ ನಿರ್ದೇಶಕ ಮಹೇಶ್ ರಾವ್ ಅದರಾಚೆಗೆ ಏನನ್ನೂ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ನೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಚಿತ್ರವಾಗಿ ಎಂದೆಂದೂ ನಿನಗಾಗಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಕಾಡುವ ಚಿತ್ರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಎರಡೂ ಜೋಡಿಗಳ ಕತೆಯಿದೆ. ಎರಡೂ ಭಿನ್ನ ಭಿನ್ನ ಪಾತ್ರಗಳ ಪ್ರೇಮವಿದೆ. ಮತ್ತು ಜೀವನದ ಆಕಸ್ಮಿಕವನ್ನು ಮತ್ತು ಅನಿಶ್ಚಿತೆಯನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಅಪಘಾತವಿದೆ. ಚಿತ್ರ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಅಪಘಾತದಿಂದ. ಹಾಗಾಗಿ ಕೊನೆಗೆ ಏನು ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಮಹತ್ವವಿಲ್ಲ. ಇರುವೆರೆಡು ಜೋಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಯಾರು ಬದುಕುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಎನ್ನಬಹುದು.

ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಾಯಕ ನಟನಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿರುವ ವಿವೇಕ್ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸಲು ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ದೀಪಾ ಸನ್ನಿಧಿ,ಅನೀಸ್ ತೆಜೇಶ್ವರ್, ಸಿಂಧು ಲೋಕನಾಥ್ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಜೈ ಆನಂದ್ ಅವರ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಮತ್ತು ವಿ.ಹರಿಕೃಷ್ಣ ಅವರ ಸಂಗೀತ ಚಿತ್ರದ ಪ್ಲಸ್ ಪಾಯಿಂಟ್ ಎನ್ನಬಹುದು.

ಮೂಲ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿಲ್ಲದೆ ಇರುವ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಬಹುದು. ಹಾಗೆ ಮೂಲ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿರುವವರು ಕನ್ನಡದ ಚಿತ್ರ ಹೇಗಿರಬಹುದು ಎಂಬ ಕುತೂಹಲಕ್ಕಾಗಿಯಾದರೂ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಬಹುದು.

ಕೊನೆಯದಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಒಂದು ಚಿತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಮಾಪಕರು ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಉತ್ತಮ ಕತೆಯನ್ನು ಹುಡುಕುವುದು ಸರಿ. ಆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಕತೆಯ ಪರಭಾಷೆಯ ಚಿತ್ರವನ್ನು ರೀಮೇಕ್ ಮಾಡುವುದೂ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಆದರೆ ತೀರಾ ಸರಳವಾದ ಕತೆಯ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕನ್ನಡೀಕರಿಸುವುದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿ ಎನ್ನುವುದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ. ? ನಿರ್ದೇಶಕ ಮಹೇಶ್ ರಾವ್ ಅತೀ ಕಡಿಮೆ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ರೀಮೇಕ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ನಿರ್ದೇಶಕ. ಮೊನ್ನೆ ಕೇಸ್ ನಂಬರ್ 18/9 ಮಾಡಿದ್ದರು. ಈಗ ಎಂದೆಂದೂ ನಿನಗಾಗಿ, ಮುಂದಿನವಾರಕ್ಕೆ ಕ್ವಾಟಲೇ ಸತೀಶ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಹೀಗೆ ಮುಂದುವರೆದರೆ ಅವರ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆ, ಸ್ವಂತಿಕೆ ಗಿಂತ ಸಿನಿಮಾ ಸಂಖ್ಯೆ ಹೆಚ್ಚಾಗಬಹುದಷ್ಟೇ..?

ಅತಿ ಅಪರೂಪ:

ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ವರವಾದವರೇ ಶಾಪವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುವುದಕ್ಕೆ ದಿನೇಶ್ ಬಾಬು ಸೂಕ್ತ ಉದಾಹರಣೆ ಎನ್ನ ಬಹುದು.ಅತ್ಯುತ್ತಮ ತಂತ್ರಜ್ಞರಾದ ಬಾಬು ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಸುಪ್ರಭಾತ ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿದ್ದವರು. ಇದು ಸಾಧ್ಯ ಎನ್ನುವ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕೇವಲ ನಲವತ್ತೆಂಟು ಗಂಟೆಗಳಲ್ಲಿ ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿ ಸಾಧಿಸಿದ್ದವರು. ಆದರೆ ಅವರ ಸೆಕಂಡ್ ಇನ್ನಿಂಗ್ಸ್ ಕೇವಲ ದುಡ್ಡಿಗಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನೋ ಎನಿಸುವಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ರೀಲು ಸುತ್ತಲು ಶುರು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಎರಡು ಕ್ಯಾಮೆರಾ, ಒಂದೇ ಮನೆ ಒಂದಷ್ಟು ಕಲಾವಿದರು ಒಂದು ಸರಳವಾದ ಕತೆಯಲ್ಲದ ಕತೆಯನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡುತ್ತಾ ಸಾಗಿ ಗುಣಮಟ್ಟವನ್ನು ಕೇಳಬೇಡಿ ಎಂದರು. ಅತಿ ಅಪರೂಪ ಕೂಡ ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯವಾದ ಚಿತ್ರ. ಹಾಗಾಗಿ ಈ ಚಿತ್ರವೂ ಆ ಕಾಲದಲ್ಲೇ ಬಂದದ್ದು ಎನ್ನಬಹುದು. ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಮನೋಮುರ್ತಿ ಸಂಗೀತ ಪ್ರೇಂ, ಅನಂತನಾಗ್, ಐ೦ದ್ರಿತಾ ರೈ ಶರಣ್ ಎಲ್ಲಾ ಇದ್ದರೂ ಎಲ್ಲೂ ಹೊಸತನ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಕತೆ ಕಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಇದರಲ್ಲಿ ಅವರ ಅವರ ಅಭಿನಯದ ತಪ್ಪು ಹುಡುಕುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಕತೆ ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ. ಇರುವ ಕಲಾವಿದರನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಒಂದು ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ಮಾಡಿಯೇ ಬಿಡಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಧಾವಂತ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವುದರಿಂದ ಒಂದು ಕತೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಸುಮ್ಮನೆ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಹೆಣೆದಿರುವುದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಏನೇ ಆಕ್ಷೇಪಣೆ ಇದ್ದರೇ ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನಿರ್ದೇಶಕರನ್ನು ಹೊಣೆಗಾರರನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತದು ಅವರಿಗೆ ಸಲ್ಲುತ್ತದೆ.

ನಾಯಕ ಅಪ್ಪನ ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ತಿರಸ್ಕೃತ ನೊಂದ ಜೀವಿ. ಅಪಘಾತದ ನೆಪದಲ್ಲಿ ನಾಯಕಿ ಸಿಗುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆ ಕೂಡ ಕುಟುಂಬದಿಂದ ನೊಂದಿರುವವಳು. ಸರಿ. ಮುಂದೇನು ಎಂದರೆ ಭೇಟಿ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ನಾಯಕ ನಾಯಕಿ, ಸಿಕ್ಕಾಗ ಏನಾದರೂ ನಡೆಯಬೇಕಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಿ ಹಾಡು ಹೊಡೆದಾಟ ಜಗಳ ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಸಿನಿಮಾದ ಉದ್ದವನ್ನು ಕಾಪಾಡಲು ಎಂಬುದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುವುದು ಚಿತ್ರದ ನಿಜವಾದ ತಿರುವು ಎಷ್ಟೋ ಹೊತ್ತಿನ ನಂತರ ಬಂದ ಮೇಲೆ.ಅದೇನು ಎಂಬುವ ಕುತೂಹಲ ತಣಿಸಬೇಕಾದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಚಿತ್ರವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಬಹುದು.ಇಲ್ಲಿ ನಾಯಕ ನಾಯಕಿ ಭೇಟಿ ಜಗಳ ಮಜಾ ಕೊಡುವುದರಲ್ಲಿ ಸೋಲುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಹೆಸರು ಕೇಳದೆ ಹೇಳದೆ ಹುಟ್ಟುವ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ನವಿರಾಗಿ ರೂಪಿಸಬಹುದಿತ್ತು. ಆದರೆ ಚಿತ್ರಕತೆಗಾರರು ಅದನ್ನು ಗಂಭೀರವಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಸೀದಾ ಸಾದಾ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಚಿತ್ರವೂ ಅದರ ನಿರೂಪಣೆಯೂ ಸೊರಗಿದೆ.

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಇದು ಸ್ಟಾಕ್ ಕ್ಲಿಯರನ್ಸ್ ಚಿತ್ರ ಎನ್ನಬಹುದು. ಚಿತ್ರ ಶುರುವಾಗಿ ಮುಗಿದು ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದಿವೆ ಈಗ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿದೆ ಎನ್ನುವುದಾದರೂ ವರ್ಷಗಟ್ಟಲೆ ಡಬ್ಬದಲ್ಲಿದ್ದು ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ಜಯಭೇರಿ ಭಾರಿಸಿದ ಚಿತ್ರಗಳ ಉದಾಹರಣೆ ಇದೆ. ಕತೆ ಚಿತ್ರಕತೆ ಮುಖ್ಯ ಎನ್ನುವುದು ಇದರಿಂದ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅತಿ ಅಪರೂಪ ಅಪರೂಪ ಎನಿಸದೇ ಸೀದಾ ಸಾದಾರಣ ಚಿತ್ರವಾಗಲು ಕತೆ ಚಿತ್ರಕತೆಯೇ ಕಾರಣ ಎನ್ನಬಹುದು.

ಸಡಗರ:

ಪ್ರೀತಿಗೆ ಕಣ್ಣಿಲ್ಲ ಕಿವಿಯಿಲ್ಲ ಎನ್ನುತ್ತಿದ್ದವರು ಇನ್ನುಮುಂದೆ ಹೆಸರೂ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ ಎನ್ನಬಹುದೇನೋ?ಅದೇ ಸಡಗರ ಚಿತ್ರದ ವಿಶೇಷತೆ ಎಂದರೆ ಮತ್ತೇನೂ ವಿಶೇಷವಿಲ್ಲವಾ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ನೀವು ಕೇಳಬಹುದು. ಇರೋದೇ ಇಷ್ಟೇ ಬೇಕಾದ್ರೆ ನೋಡಿ ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಬಿಡಿ ಎಂದು ಚೌಕಾಸಿಗೆ ಬೀಳದ ನಿರ್ದೇಶಕ ರಾಜ್ ಗೋಪಿ ಸೂರ್ಯ ಹೇಳಬಹುದೇನೋ? ಉಳಿದದ್ದು ನಮ್ಮ ಮರ್ಜಿಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು.

ಹೊಸಬರ ಚಿತ್ರ ಎಂದಾಗ ಹೊಸತನ, ಹೊಸ ನಿರೂಪಣೆ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಕೊನೆಗೆ ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕತೆಯಾದರೂ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಒಬ್ಬ ಹೊಸ ನಿರ್ದೇಶಕ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡುವಾಗ ಹಲವಾರು ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ರಾಜಿಯಾಗಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ನಿಜ. ಹಾಗಂತ ಕತೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ರಾಜಿಯಾಗುವುದು ಏಕೆ.? ಸಡಗರ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಸಡಗರವಿಲ್ಲ. ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕತೆ ಚಿತ್ರಕತೆಯಿಲ್ಲ ಕೌತುಕ ಕುತೂಹಲವಿಲ್ಲ, ನವಿರೇಳಿಸುವ ಪ್ರೇಮಕತೆಯೂ ಇಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಸಾದಾಸೀದಾವಾಗಿ ಚಿತ್ರ.

ತಂದೆಯ ಒಂದು ಆಸೆ ಅಂದರೆ ಮಗ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಪುರುಶನಾಗಲಿ ಎಂಬುದು. ಆದರೆ ಆತ ಉಂಡಾಡಿ ಗುಂಡನಂತೆ ಅಲೆಯುತ್ತಾನೆ. ಪ್ರೀತಿಸಲು ತೋರಿಸುವ ಉತ್ಸಾಹ, ಖಾಳಜಿಯನ್ನು ಮನೆಯ ಮೇಲೆ ತೋರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇಷ್ಟು ಹೇಳಿದ ಮೇಲೆ ಚಿತ್ರದ ಆದಿ ಅಂತ್ಯಗಳನ್ನು ಊಹಿಸಿಬಿಡಬಹುದು. ಅದೇನೇ ಆಗಲಿ ಒಮ್ಮೆ ತಿಳಿದುಕೊಂಡೆ ಬಿಡೋಣ ಎನ್ನುವವರು ಚಿತ್ರವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಬಹುದು.

ಚಿತ್ರದ ಕತೆ ಒಂದು ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸರಾಗವಾಗಿ ಸಾಗುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಅನಗತ್ಯ ದೃಶ್ಯಗಳು ಬಂದು ಚಿತ್ರವನ್ನು ದಿಕ್ಕು ತಪ್ಪಿಸುತ್ತವೆ. ಅದೇಕೆ ಹೀಗೆ, ನೀವ್ಯಾಕೆ ಬಂದಿರಿ ಎಂದರೆ ಅವೆಲ್ಲ ನಿರ್ದೇಶಕರತ್ತ ಬೆರಳು ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ರಸಗಳೂ ಇರಲಿ ಎಂಬ ಉದ್ದೇಶದಿಂದ ಒಂದೆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನು ತುಂಬಿಸಿ ಪರಿಪೂರ್ಣ ಚಿತ್ರ ಮಾಡಲು ನಿರ್ದೇಶಕರು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅಡಿಗೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪದಾರ್ಥ ಇದೆ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಎಲ್ಲಾ ಅಡಿಗೆಗೂ ಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಯಾವುದಕ್ಕೂ ಯಾವುದನ್ನು ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಹಾಕಬೇಕೆಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು.

ಶಂಕರ್ ಆರ್ಯನ್, ಯಜ್ಞಾ ಶೆಟ್ಟಿ, ತಬಲಾ ನಾಣಿ, ಶರತ್ ಲೋಹಿತಾಶ್ವ ಮುಂತಾದವರು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕ ಅಭಿನಯ ನೀಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ.ಇನ್ನು ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಛಾಯಾಗ್ರಹಣವೂ ಕೂಡ ತೆಗೆದು ಹಾಕುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ ಎನ್ನಬಹುದು.

ನಿರ್ದೇಶಕ ಗೋಪಿ ಸೂರ್ಯ ಒಂದಷ್ಟು ಕತೆ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿದ್ದರೆ ಸಡಗರದಿಂದ ಚಿತ್ರವನ್ನೊಮ್ಮೆ ನೋಡಬಹುದಿತ್ತೇನೋ?

ಹುಚ್ಚುಡುಗ್ರು:

ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ನಾಲ್ಕು ಜನ ಯುವಕರು ಅಮಾಯಕರಾ? ಗುಂಡ್ರು ಗೋವಿಗಳಾ? ಒರಟರಾ? ಪೆದ್ದರಾ? ಒಳ್ಳೆಯವರಾ? ಕೆಟ್ಟವರಾ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕ ಆರ್ ಜೆ ಪ್ರದೀಪ್ ಅವರನ್ನು ಕೂರಿಸಿಕೊಂಡು ಕೇಳಿದರೆ ಬರುವ ಉತ್ತರವೆಷ್ಟು ಗೊಂದಲಕಾರಿಯಾಗಿರಬಹುದು ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಚಿತ್ರವೇ ಸಾಕ್ಷಿ. ಹೌದು! ಒಂದು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಹೇಗೆ ಕಥೆ ಮುಖ್ಯವೂ ಹಾಗೆಯೇ ಪಾತ್ರ ಪೋಷಣೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಒಂದು ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ರೂಪಿಸದೆ ಹೋದರೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಪಾತ್ರ ದೃಶ್ಯದಿಂದ ದೃಶ್ಯಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧವಿಲ್ಲದಂತೆ ತನ್ನ ಗುಣವನ್ನು ಬದಲಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಎಂತಹ ಅಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ ಗೊತ್ತೇ..? ಅಲ್ಲಿ ಆ ಪಾತ್ರ ಅಳುತ್ತಿದ್ದರೆ ನಮಗೆ ಅಳು ಬರುವುದಿರಲಿ ಆತನ ದುಃಖಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಸ್ಪಂದಿಸಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆತನ ಪ್ರೀತಿಗೆ ವಿರಹಕ್ಕೆ, ಕೋಪಕ್ಕೆ, ನಮಗೆ ಏನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.

ಇಲ್ಲಿ ಆಗಿರುವುದೂ ಅದೇ. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿನ ಮೊದಲ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಋಣಾತ್ಮಕ ಅಂಶ ಎಂದರೆ ಪಾತ್ರ ಪೋಷಣೆ. ಎರಡನೆಯದು ಪೇಲವವಾದ ಚಿತ್ರಕತೆ ಮತ್ತು ಮೂರನೆಯದು ಎಳಸಾದ, ಬಾಲಿಶ ನಿರೂಪಣೆ.ಒಂದು ಚಿತ್ರವನ್ನು ಹೇಗೆ ಸಿನಿಮೀಯ ಎಂದುಕೊಂಡರೂ ಒಂದಷ್ಟು ಒಪ್ಪುವ ಗುಣಗಳನ್ನು ಅದರಲ್ಲಿ ತುಂಬ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆ ಯಾವ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲಿನ ಕತೆ ಚಿತ್ರಕತೆಗಾರ ರಘು ಹಾಸನ್ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನಿರ್ದೇಶಕ ಕೂಡ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಖಾಳಜಿ ವಹಿಸಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದಲೇ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೊಲೆಗಳು ನಡೆದರೂ ಪೋಲಿಸ್ ಸುಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ, ಹಾಗೆ ಖಳ ಅಡ್ಡಾದಿಡ್ಡಿ ಕೊಲೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ದೃಶ್ಯ ರಚನೆಯಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಬರೀ ಕೊಲೆ ಮಾಡಲು ಬರುವ ನಾಯಕರು, ಅವರ ದುಃಖ ದುಮ್ಮಾನಗಳು ನಮ್ಮವೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇದೆಲ್ಲದ್ದರಿಂದ ಹುಚ್ಚುಡುಗ್ರು ಚಿತ್ರ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಬಂದ ಕಳಪೆ ಚಿತ್ರಗಳ ಸಾಲಿಗೆ ಸೇರುತ್ತದೆ ಎನ್ನಬಹುದು.ನಿರ್ದೇಶಕರು/ಚಿತ್ರಕತೆಗಾರ ಬಿಡಿಬಿಡಿಯಾಗಿ ದೃಶ್ಯ ರಚಿಸಿ ಅದರ ಪರಿಣಾಮಕ್ಕೆ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೇನೋ ..ಆದರೆ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಅದರ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಅಂದಾಜು ಮಾಡಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಡೀ ಚಿತ್ರ ವ್ಯರ್ಥವಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ ಎನ್ನಬಹುದು.

ನಾಲ್ಕು ಜನ ಯುವಕರ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿರುವ ಕಲಾವಿದರುಗಳು ನಿರ್ದೇಶಕರು ಹೇಳಿದಂತೆ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಅಮಿತ್ ಅವರದು ಅತಿ ಅಭಿನಯ. ಉಳಿದಂತೆ ಅವಿನಾಶ್ ಹಾಗೆ ಬಂದು ಹೀಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಖಳನಾಯಕನಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿರುವ ರವೀಶಂಕರ್ ಚಿತ್ರದುದ್ದಕ್ಕೂ ಆವರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನುಳಿದಂತೆ ಒಂದಷ್ಟು ಪಾತ್ರಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಬಂದು ಇಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ನಾಯಕಿ ಟೈಮ್ ಪಾಸ್ ಮಾಡಲು ಬಂದವಳಂತೆ ಬರುತ್ತಾಳೆ, ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ.

ಚಿತ್ರದ ತಿರುಳೇ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ತಾಂತ್ರಿಕ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಕೊರತೆಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅಥವಾ ಅವುಗಳು ಅದ್ಭುತವಾಗಿದ್ದರೂ ಅವುಗಳು ವ್ಯರ್ಥ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಒಂದು ಅಂಶ ಇಡೀ ಚಿತ್ರವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ.

ಬರೀ ತಂಡವನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿ ಒಂದಷ್ಟು ಶಾಟ್ ಸಂಯೋಜಿಸಿದರೆ ಅದು ನಿರ್ದೇಶನ ಆಗಿಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೊಂದು ದೂರದೃಷ್ಟಿ ಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಕತೆಯ ಬಗೆಗೆ ಒಂದು ಪರಿಕಲ್ಪನೆ ಇರಬೇಕು. ಇವೆರಡನ್ನೂ ಆರ್.ಜೆ ಪ್ರದೀಪ್ ಮನಗಂಡರೆ ಅವರ ಮುಂದಿನ ಚಿತ್ರ ಸಹನೀಯವಾಗುತ್ತದೇನೋ?