ಜಂಬೂಸವಾರಿ:

ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಲಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ನೋಡದಿದ್ದರೂ ಅಡ್ಡಿಯಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವುದು ಜಂಬೂಸವಾರಿ ಚಿತ್ರದ ಒಂದು ಸಾಲಿನ ವಿಮರ್ಶೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬಹುದು. ಇಂಪಾದ ಹಾಡುಗಳು, ರೋಮಾಂಚನಗೊಳಿಸುವ ಹೊಡೆದಾಟ, ನಕ್ಕು ನಲಿಸುವ ಹಾಸ್ಯ, ಮೈ ಮನ ತಾಕುವ ಕಥೆ..ಹೀಗೆ. ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಒಂದೇ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿರಬೇಕು ಎಂಬ ನಿಯಮವೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಯಾವುದೂ ಇರದಿದ್ದರೆ ಹೇಗೆ. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಜಂಬೂಸವಾರಿ ತೆಲುಗಿನ ಸ್ವಾಮಿರಾರಾ ಚಿತ್ರದ ರೀಮೇಕು. ಈ ಭೂಮಿ ಆ ಭಾನು ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿದ್ದ ವೇಣುಗೋಪಾಲ್ ನಿರ್ದೇಶಕರು. ಮೂಲತಃ ಹಾಸ್ಯ ಚಿತ್ರದಂತೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಕತೆಯನ್ನು ಪ್ರತಿ ದೃಶ್ಯದಲ್ಲೂ ನಗಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಲೆಬೇಕೆಂಬುದು ನಿರ್ದೇಶಕರ ಹಠವೇನೋ? ಹಾಗಾಗಿ ಮಾತಿನ ಕಚಗುಳಿ ಇಲ್ಲಿ ಸಭ್ಯತೆಯ ಗಡಿ ದಾಟಿದಾಗಲೂ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದಾರೆ. ಕಲಾವಿದರುಗಳು ಕೆಲವು ಕಡೆ ನಗಿಸಲು ಅತಿ ಅಭಿನಯ ಮಾಡಿದರೂ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಪ್ರೇಕ್ಷಕನೂ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವನೆ ಎಂಬುದು ಪ್ರಶ್ನೆ.

ಚಿತ್ರದ ಕತೆ ತೀರಾ ಸರಳವಾದದ್ದು. ಒಂದು ತರ ಟಾಮ್ ಅಂಡ್ ಜೆರ್ರಿ ಕತೆ. ನಾಯಕ, ನಾಯಕಿ, ಖಳನಾಯಕ, ಪೋಷಕ ಪಾತ್ರಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಒಬ್ಬರ ಹಿಂದೆ ಒಬ್ಬರು ಓಡುವ, ಓಡಾಡುವ ಕತೆ. ಒಂದು ಬೆಲೆ ಬಾಳುವ ಅಪೂರ್ವವಾದ ವಿಗ್ರಹ. ತಿರುವನಂತಪುರದ ಅನಂತಪದ್ಮನಾಭ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಆ ವಿಗ್ರಹದ ಬೆಲೆ ಬರೋಬ್ಬರಿ ಹತ್ತು ಕೋಟಿಗಳು.ಅದನ್ನು ಕದ್ದ ಮೇಲೆ ಅರಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ..ಆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಅದು ನಾಯಕಿಯ ಕೈಚೀಲವನ್ನು ಸೇರುತ್ತದೆ.ಅದನ್ನು ಪಡೆಯಲು ಖಳನಾಯಕನೂ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಯೂ ಇದ್ದಾನೆ. ಇದೇನು ಸಾವಿರ ಕೋಟಿ ಹಗರಣಗಳ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಚಿಲ್ಲರೆ ಹತ್ತು ಕೋಟಿಗೆಲ್ಲಾ ಕಿತ್ತಾಡುವುದಾ ಎನ್ನಬಹುದು.ನಾಯಕನೂ ಕಳ್ಳನೇ. ನಾಯಕಿಯ ಬೈಕು ಕದ್ದು ಆನಂತರ ಆಕೆಯ ಹೃದಯ ಕದ್ದು ಹಾದಿ ಕುಣಿವ ನಾಯಕನ ಓಡಾಟ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆ ವಿಗ್ರಹವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಸಲು. ಹೇಗೆ ಏಕೆ ಎಲ್ಲಿ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಕುತೂಹಲ ಎನಿಸಿದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಚಿತ್ರ ನೋಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಪ್ರಜ್ವಲ್ ದೇವರಾಜ್ ಸಲೀಸಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಯಾವುದೇ ಸವಾಲ್ ಎನಿಸದ ಪಾತ್ರವಿದು. ಬಹುಶ ಪ್ರಜ್ವಲ್ ಇಂತಹದ್ದೇ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೋದರೆ, ಜನರು ಅವರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟ. ಇನ್ನುಳಿದಂತೆ ಮಿತ್ರ ನಾನು ಹಾಸ್ಯನಟ ಎಂಬುದನ್ನು ತಲೆಯಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು ಎಲ್ಲಾ ಕಡೆ ನಗಿಸಲೆಬೇಕೆಂಬ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ.ನಿಕ್ಕಿ, ಚೈತ್ರಾ ರೈ, ಶೋಭರಾಜ್, ಅಚ್ಯುತ ಮುಂತಾದವರು ಸಲೀಸಾಗಿ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಸಂಗೀತ, ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಮುಂತಾದ ತಾಂತ್ರಿಕ ಅಂಶಗಳು ಸಾದಾರಣ ಎನ್ನುವ ಹಣೆಪಟ್ಟಿಗೆ ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಗಿವೆ.

ಪ್ರೀತಿ ಗೀತಿ ಇತ್ಯಾದಿ:

ಕೆಲವು ಕತೆಗಳು ಕೇಳಲಿಕ್ಕೆ ಓದಲಿಕ್ಕೆ ಚೆನ್ನ ಅನಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ದೃಶ್ಯರೂಪಕ್ಕೆ ತಂದಾಗ?

ಬರೀ ಕತೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬನೇ ಇರುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಸಿನಿಮ ಸಮಗ್ರ ಕಲೆಗಳ ಮಿಶ್ರಣ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಮುಖ್ಯ. ಯಾವುದಾದರೊಂದು ವಿಭಾಗ ಸೋತರೂ ಕತೆ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಾಕುವುದಿಲ್ಲ.ಸಿನಿಮಾ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಸಾವಿನ ಸೂತಕದ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೀತಿ ಅರಳಿದರೆ ಹೇಗೆ? ನಾಯಕ ಮತ್ತು ಅವನ ತಂಗಿ ತಮ್ಮ ಸ್ಕಾರ್ಪಿಯೊ ದಲ್ಲಿ ಹೋಗುವಾಗ ಅಪಘಾತ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಬೈಕ್ ಸವಾರ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ. ಅವನನ್ನು ಅಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಮನೆಗೆ ಬರುತ್ತಾರಾದರೂ ನಾಯಕ ಪಾಪಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ ಸತ್ತವನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ..ಪ್ರಾಯಶ್ಚಿತ್ತವೆಂಬಂತೆ ಅವರಿಗೆ ಆಸರೆಯಾಗುತ್ತಾನೆ..ಆದರೆ ಸತ್ಯ ಅವನ ಎದೆಯನ್ನು ಚುಚ್ಚುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆತನ ಮಗಳು ಪ್ರೀತಿಸಲು ತೊಡಗಿದಾಗ ತಾನೂ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೆ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಾದರೆ ಎಂಬ ಭಯ ಕಾಡದೆ ಇರಲು ಸಾಧ್ಯವೇ..? ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಾದಾಗ ಏನಾಗುತ್ತದೆ.. ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಚಿತ್ರ ನೋಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಯೋಗರಾಜ್ ಮೂವೀಸ್ ಚಿತ್ರ. ಇಲ್ಲಿ ನಿರ್ದೇಶಕ ಪವನ್ ಒಡೆಯರ್ ನಾಯಕನಾಗಿದ್ದಾರೆ. ವೀರೇಂದ್ರ ಪ್ರಥಮ ಬಾರಿಗೆ ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಇರುವ ಕತೆಗೆ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಚಿತ್ರಕತೆ ರಚಿಸುವಲ್ಲಿ ಸಶಕ್ತ ನಿರೂಪಣೆ ನೀಡುವಲ್ಲಿ ಸೋತಿರುವ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಪ್ರೇಮಮಯ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಪೇಲವವನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದಾರೆ.ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ತಪ್ಪುಗಳಿವೆಯಾದರೂ ಕೆಲವನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಬಹುದಾದರೂ ಕೆಲವೊಂದು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕೇ ಹಾಕುತ್ತವೆ. ನಾಯಕ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಸಹಾಯ ಮಾಡುವಾಗ ಇಡೀ ಮನೆಜನ ಯಾರು ನೀನು ಎಂದು ಒಮ್ಮೆಯೂ ಕೇಳದೆ ಇರುವುದು ಅಂತಹುದರಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಹಾಗೆಯೇ ತಂದೆ ಸತ್ತ ನಂತರ ಆ ಮನೆಗೆ, ಮನೆಜನಕ್ಕೆ ನಾಯಕ ಹತ್ತಿರವಾಗುವುದು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಅಷ್ಟನ್ನೂ ಮಾಡಿ ಮುಗಿಸಿ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಆ ಸಾವಿನ ಗುಂಗಿನಲ್ಲೇ ಇರುವ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಮಾತ್ರ ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ಅವರೆಲ್ಲರೂ ಸರಿಯಾಗುವುದನ್ನು ಜೀರ್ಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಲಾರ. ಅದಕ್ಕೊಂದಷ್ಟು ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಹಂತ ಹಂತವಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗಿದ್ದರೆ ಚಿತ್ರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು.ಹಾಗೆಯೇ ತಂದೆಯನ್ನು ಅತಿ ಹೆಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿಸುವ ನಾಯಕಿ ಆತ ಸತ್ತ ನಂತರ ಏಕಾಏಕಿ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಬೀಳಲು ನಾಯಕನ ಖಾಳಜಿ ಕಾರಣವಾಗಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸೂಕ್ತ ಸ್ಪಷ್ಟೀಕರಣವಿಲ್ಲದೇ ಇರುವುದರಿಂದಾಗಿ ಅದೂ ಕೂಡ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಚಿತ್ರ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವಂತಿಲ್ಲ. ಸಂಗೀತ ಚಿತ್ರದ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ ಅಂಶ. ಅದರಲ್ಲೂ ತಿರುಬೋಕಿ ಮತ್ತು ಏನೆಲ್ಲಾ ಆಗುವುದು ಹಾಡುಗಳು ಕಾಯುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಬೇಕೆನಿಸುತ್ತವೆ. ಆ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕ ವೀರ ಸಮರ್ಥ ಮೆಚ್ಚುಗೆಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಕೂಡ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.

ಅಭಿನಯದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ನಾಯಕನಾಗಿ ಪವನ್ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೂ ಅವರು ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ಸೂಕ್ತ ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಚಂದಾಗಿ ಸಂಭಾಷಣೆ ಒಪ್ಪಿಸುವ ಪವನ್ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸುತ್ತಾರೆ. ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಉಬ್ಬುಸದ ಖಾಯಿಲೆಯವನಾಗಿ ಕಿರಿಕಿರಿ ಉಂಟು ಮಾಡುವ ರಘು ಆನಂತರ ಸಹನೀಯವಾಗುತ್ತಾರೆ. ಸಂಗೀತ ಭಟ್, ವಿನಯಾ ಪ್ರಕಾಶ್ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ತಕ್ಕ ಅಭಿನಯ ನೀಡಿದ್ದಾರೆ. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಅಗತ್ಯ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟು ಅನಗತ್ಯ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನೂ ತೆಗದು ಹಾಕಿದ್ದರೆ, ಚಿತ್ರಕತೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಗಿ ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದರೆ ಪ್ರೀತಿ ಗೀತಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟ್ ತುಂಬಿದ ನವಿರು ಪ್ರೇಮಕತೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತೇನೋ?

ಈ ತರಹದ ಕತೆಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ಬಂದಿವೆ.ತೆಲುಗಿನ ಅತಡು, ಹೊಸ ತೀರ್ಪು, ದುಷ್ಮನ್, ತುಂ ಬಿನ್, ಸೂರ್ಯಕಾಂತಿ ಮುಂತಾದವುಗಳ ಕಥಾಹಂದರ ಇದೇ ಆಗಿತ್ತು.ಅವುಗಳಲ್ಲಿ ಜನಮನ ಗೆದ್ದ ಚಿತ್ರಗಳ ಶಕ್ತಿ ಚಿತ್ರಕತೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಅದನ್ನು ಮನಗಂಡರೆ ನಿರ್ದೇಶಕ ವೀರೇಂದ್ರ ಅವರ ಮುಂದಿನ ಚಿತ್ರಗಳಬಗ್ಗೆ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.  

ಮತ್ತೆ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ:

ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನು ನಾಟಕ ರೂಪಕ್ಕೆ ತರುವಾಗ ಹಾಗೆಯೇ ನಾಟಕವನ್ನು ಚಿತ್ರರೂಪಕ್ಕೆ ತರುವಾಗ ಆಯಾ ಮಾಧ್ಯಮಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಒಂದಷ್ಟು ಬದಲಾವಣೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಶಿವಾನಂದ ತಮ್ಮ ನಾಟಕ ಆಂದೋಲನವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ ಎನ್ನುವ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ತಂದಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜಕಾರಣ, (ಅ)ಸಾಮಾಜಿಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಕುರಿತಾದ ಚಿತ್ರ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ.ಹೆಸರೇ ಸೂಚಿಸುವಂತೆ ಇದು ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ ಕುರಿತಾದ ಚಿತ್ರವಾದ್ದರಿಂದ ಮನರಂಜನೆಗಿಂತ ಬೋಧನೆ ಪ್ರಚೋದನೆಯನ್ನು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾದ ಕತೆಯಿದೆ. ಆದರೆ ಚಿತ್ರಕತೆ ತೆವಳುತ್ತದೆ. ಇತ್ತ ನಾಟಕವೂ ಆಗದೆ ಸಿನಿಮಾವೂ ಆಗದೆ ಕೆಲ ದೃಶ್ಯಗಳು ಎಡಬಿಡಂಗಿ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇಡೀ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ಗತಿಯಿಲ್ಲದೆ ಸಿನಿಮಾ ಒಂದೇ ನೇರ ನಿರೂಪಣೆಯ ಶೈಲಿಯ ಕೊರತೆಯಿಂದ ಹೇಗೇಗೋ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಕಲಾತ್ಮಕ, ಮನರಂಜನಾತ್ಮಕ ಎನ್ನುವ ಸಿನಿಮಾ ಶೈಲಿಯ ನಡುವೆ ಇರುವ ಗೆರೆ ಬರೆಯ ಇತಿ ಮಿತಿಗೆ ಒಳಪಡದೆ ತನ್ನಿಷ್ಟ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಸಿನಿಮಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಮಂದಗತಿ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ನಿಧಾನಗತಿ ಬೋರ್ ಗತಿ ಆಗುತ್ತದೆ. ಇದೇನು ಕತೆಯೇ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಎನಿಸುವಂತೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ನಡೆದಿದೆಯಾ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಇಡೀ ಚಿತ್ರ ತನ್ನ ಮೂಲ ಕತೆಯ ಆಶಯವನ್ನು ಹಾಗೆಯೇ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ತರುವಲ್ಲಿ ಸಫಲವಾಗಿಲ್ಲ.

ಒಬ್ಬ ಊರ ರಾಜಕಾರಣಿ ರಾಜ್ಯವಾಳಲು ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ವಾರ್ಥಕ್ಕಿಂತ ನಿಶ್ವಾರ್ಥವೆ ಹೆಚ್ಚಿರುತ್ತದೆ. ಪಂಚಾಯತಿಗಿಂತ ಮೇಲೇರಿ ಸದನಕ್ಕೆ ಸಾಗಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಬಡವ ತನ್ನ ಪೂರ್ವಜರ ಭೂಮಿಯನ್ನು ಮತ್ತೆ ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇವರ ನಡುವೆ ಸತ್ಯಾಗ್ರಹ ಬರುತ್ತದೆ. ಉಳ್ಳವರು ಶಿವಾಲಯ ಮಾಡುವರು ಎನ್ನುವ ಮಾತಿನಂತೆ ಬಡವ ಏನು ಮಾಡಲು ಸಾಧ್ಯ? ಹಾಗಾಗಿ ಗಾಂಧೀ ತತ್ವದ ಮೂಲಕ ತನ್ನ ದ್ದನ್ನು ತನ್ನದಾಗಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಾನೆ.

ಇದರ ನಡುವೆ ರಾಜಕೀಯ ವ್ಯಾಮೋಹಿ ತನ್ನ ಬೇಳೆ ಬೇಯಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹವಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವರವರ ಆಶಯ ಆಸೆಗಳ ನಡುವೆ ನಿಜವಾದ ಹೋರಾಟ ಹೇಗೆ ಅರ್ಥ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಮುಂದಿನ ಕಥಾನಕ. ರಾಜಕೀಯದ ದೊಂಬರಾಟದಲ್ಲಿ ಏನೇನೆಲ್ಲಾ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಮತ್ತು ಅಮಾಯಕರು ಹೇಗೆ ಬಣ್ಣದ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಮಾರುಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಕ್ಕ ಮಟ್ಟಿಗೆ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ತಂದಿದ್ದಾರೆ ನಿರ್ದೇಶಕರು.

ರಾಜಕೀಯಾಕಾಂಕ್ಷಿಯಾಗಿ ಶರತ್ ಲೋಹಿತಾಶ್ವ, ಮನೆಯ ಆಳಾಗಿ ಯೋಗೀಶ್, ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಹೋರಾಟಗಾರನಾಗಿ ದತ್ತಣ್ಣ ಮತ್ತು ಸತ್ಯಣ್ಣನಾಗಿ ಶಿವಾನಂದ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಉಳಿದಂತೆ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಸಂಗೀತ ಅಷ್ಟು ಪೂರಕವಾಗಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಕತೆಯನ್ನು ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ತಂದಿರುವ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಅದರ ನಿರೂಪಣೆಯನ್ನು ಬಿಗಿಗೊಳಿಸಿದ್ದರೆ ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಪೊಲಿಟಿಕಲ್ ಥ್ರಿಲ್ಲರ್ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಒಗ್ಗರಣೆ:

ಒಂದು ರೀಮೇಕ್ ಚಿತ್ರ ಎಂದಾಗ ಅದರ ಮೇಲೆ ಒಂಚೂರು ಅಸಡ್ಡೆ, ಒಂದು ಕುತೂಹಲ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಗ್ಗರಣೆ ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಂದೇ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಬೀಸಾಕುವಂತೆ ಮಾಡಿ ತನ್ನ ಘಮದಿಂದ ನಮ್ಮನ್ನು ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಮಲಯಾಳಂ ನ ಸಾಲ್ಟ್ ಅಂಡ್ ಪೆಪ್ಪರ್ ಇಲ್ಲಿ ಒಗ್ಗರಣೆಯಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಉಪ್ಪು ಖಾರ ಎಲ್ಲವೂ ಸರಿಯಾಗಿದ್ದ ಅಡುಗೆಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ರುಚಿ ಸೇರಿಸಿ ತಮ್ಮ ಕೈಯ್ಯಾರೆ ಬಡಿಸಿದ್ದಾರೆ ಪ್ರಕಾಶ್ ರಾಜ್. ನಾನು ನನ್ನ ಕನಸು ಚಿತ್ರದಂತೆಯೇ ಒಂದಷ್ಟು ಸೆಂಟಿಮೆಂಟ್, ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಹದವಾಗಿ ಬೆರೆಸಿದ ಕತೆಯುಳ್ಳ ಚಿತ್ರವಿದು.

ಕಾಳಿದಾಸ ಒಬ್ಬ ಪಾಕ ಪ್ರಿಯ, ಭೋಜನ ಪ್ರಿಯ. ಹುಡುಗಿ ನೋಡಲು ಹೋದವನು ಹುಡುಗಿ ಮನೆಯ ಅಡುಗೆಗೆ ಮಾರುಹೋಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಅಡುಗೆ ಭಟ್ಟನನ್ನು ಮನೆಗೆ ಕರೆತರುವಂತಹ ರುಚಿಪ್ರಿಯ. ವಯಸ್ಸು ನಲವತ್ತೈದಾದರೂ ಮದುವೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಆತನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಒಂದು ತಪ್ಪು ಕರೆಯಿಂದ ಹೆಣ್ಣೊಬ್ಬಳ ಆಗಮನವಾಗುತ್ತದೆ. ಆಕೆ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಕಂಠದಾನ ಕಲಾವಿದೆಯಾದರೂ ಆಕೆಗೂ ನಾಲಿಗೆ ರುಚಿಯ ಚಪಲ ಜಾಸ್ತಿ. ಹಾಗಾಗಿ ಒಂದೇ ಅಭಿರುಚಿಯ ಇಬ್ಬರೂ ಬರೀ ಮಾತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಪ್ರೀತಿಯವರೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತಾರೆ. ಮುಂದೆ..ಅದನ್ನು ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ಸವಿದರೆ ಚಂದ ಮತ್ತು ರುಚಿಕಟ್ಟು.

ಇಡೀ ಚಿತ್ರ ಮಂದಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಿದರೂ ಬೋರಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಕೆಲವೇ ಕೆಲವು ತಿರುವುಗಳು ಮತ್ತು ಲವಲವಿಕೆ. ಎಲ್ಲೂ ಅತಿಯಾಗದ ಮಾತುಗಾರಿಕೆ ಹಾಸ್ಯ ಮತ್ತು ಸೆಂಟಿ ಮೆಂಟ್ ಚಿತ್ರದ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಎನ್ನಬಹುದು.

ಯುವ ಪ್ರೇಮಿಗಳಾಗಿ ಸಂಯುಕ್ತ ಮತ್ತು ತೇಜಸ್ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಅಭಿನಯದ ದೃಶ್ಯಗಳು ಪ್ರಥಮಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆಯಿದ್ದರೂ ಮಧ್ಯನತ್ರದ ನಂತರ ಅವರ ಅಭಿನಯಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ದೊರೆತಿದೆ. ಅಡುಗೆ ಭಟ್ಟನಾಗಿ ಅಚ್ಯುತರಾವ್ ಗಮನ ಸಳೆದರೆ, ಮಂಡ್ಯ ರಮೇಶ್ ತಮ್ಮ ಮಂಡ್ಯ ಭಾಷೆಯ ಮಾತಿನಿಂದ ನಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮಧ್ಯವಯಸ್ಕ ಹೆಣ್ಣು ಮಗಳಾಗಿ ಸ್ನೇಹ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.

ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಪ್ರೀತ ಅವರ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಒಂದೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಸೂಪರ್. ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಅರ್ಥಗರ್ಭಿತ ಎನಿಸಿದರೂ ಹಾಡಿನಲ್ಲಿ ಇಂಪು ಕಡಿಮೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಇನ್ನಷ್ಟು ಸುಮಧುರ ಹಾಡಿದ್ದರೆ ಚಿತ್ರ ಇನ್ನೂ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಕೇವಲ ಬೆರೆಳೆಣಿಕೆಯ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನ ಹೊಂದಿರುವ ಒಗ್ಗರಣೆ ಚಿತ್ರಕತೆ ಮತ್ತು ಕಲಾವಿದರ ಅಭಿನಯದಿಂದ ಗೆದ್ದಿದೆ. ಐಟಂ ಸಾಂಗ್, ಭರಪೂರ ಹೊಡೆದಾಟ, ಭಯಂಕರ ಕಾಮಿಡಿ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ವಿಷಲ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಬೇಕು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವವರಿಗೆ ಒಗ್ಗರಣೆ ಭೂರಿ ಭೋಜನವಾಗಲಾರದು. ಆದರೆ ಹಸಿದು ಅಭಿರುಚಿ ಉಳ್ಳವವರಿಗೆ ರುಚಿಕಟ್ಟಾದ ತಿಂದ ಮೇಲೂ ರುಚಿಯ ಪಸೆ ನಾಲಿಗೆ ಮೇಲೆಯೇ ಉಳಿದು ಚಪ್ಪರಿಸುವಂತೆ ಮಾಡುವ ಸಂತೃಪ್ತಿದಾಯಕ ಮಿತಭೋಜನ ಒಗ್ಗರಣೆ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಎರಡು ಮಾತಿಲ್ಲ.

ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ಬೇಬಿ:

ಆ ಹುಡುಗಿ ಶ್ರೀಯ. ಒಂದೇ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಸಾಧಕಿ ಎನ್ನಬಹುದು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಈಗಾಗಲೇ ಅವಳ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಸಾಧನೆಗಳಿವೆ.ಚಿಕ್ಕವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕನಸು ಕಾಣುವ ಮತ್ತು ಅದನ್ನು ನನಸು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಯತ್ನ ಪಡುವ ಆಕೆಯ ಬದುಕು ಸಾಧನೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ದಾಯಕವೇ ಸರಿ. ಆಕೆಯ ಕತೆಯನ್ನು ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಸ್ವತಃ ಆಕೆಯೇ ತಂದಿದ್ದಾಳೆ.

ಸಾಧಕರ ಜೀವನ ಚರಿತ್ರೆಯನ್ನು ಸಿನಿಮಾ ರೂಪ, ಪುಸ್ತಕ ರೂಪಕ್ಕೆ ತರುವುದರಲ್ಲಿ ಲಾಭಗಳಿವೆ. ಅವುಗಳು ಇತಿಹಾಸದ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಉಳಿದು ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿದಾಯಕ ದಾಖಲೆಗಳಾಗುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಂತಹ ಸಾಧಕರ ಕತೆಯನ್ನು ನೋಡುವಂತೆ ನಿರೂಪಿಸಿದರೆ ನೋಡುಗರಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಯಾಮಾರಿದರೆ ಅದೊಂದು ಸಾಕ್ಷ್ಯಚಿತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ. ನೋಡುತ್ತಾ ನೋಡುತ್ತಾ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ವ್ಯಕ್ತಿಯ ಜೀವನದ ಕಾಲಘಟ್ಟವನ್ನು ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಅರಿಯುತ್ತಾನೆ ಹೊರತು ಅದರ ಹಿಂದಿನ ಸಾಧನೆಯ ಹಾದಿಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅದೆರೆಡೆಗೆ ಯೋಚಿಸುವುದಿಲ್ಲ.

ಶ್ರೀಯ ದಿನಕರ್ ಎನ್ನುವ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯ ಜೀವನದ ಕತೆಯ ಈ ಚಿತ್ರ ಸ್ಫೂರ್ತಿದಾಯಕ ಎನ್ನಬಹುದು. ಒಂದು ಸಿನಿಮ ಎನ್ನುವುದನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಆಕೆಯ ಸಾಧನೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ನಿಜಕ್ಕೂ ಮೆಚ್ಚತಕ್ಕ ಅಂಶ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಆಕೆಯ ಪ್ರತಿಭೆ ಬೇರೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಸ್ಫೂರ್ತಿದಾಯಕವಾಗುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನು ಚಿತ್ರ ಎನ್ನುವ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ತೀರಾ ವಸ್ತುನಿಷ್ಠವಾಗಿ ವಿಮರ್ಶಿಸುವುದಕ್ಕಿಂತ ಒಂದಷ್ಟು ರಿಯಾಯತಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಗಮನಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಚಿತ್ರ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಮಕ್ಕಳ ಚಿತ್ರದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಗಿಯಿಲ್ಲದೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಧಾರಾವಾಹಿಯಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತದೆ.ಚಿತ್ರಕತೆ, ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೌಢಿಮೆ ಕಂಡುಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳದೆ ಬೋರ್ ಹೊಡೆಸುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಬರುತ್ತವಾದರೂ ಅವು ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವಲ್ಲಿ ಸೋಲುತ್ತವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಕತೆಯ ದ್ರವ್ಯಕ್ಕೆ ಸತ್ವವಿದ್ದರೂ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಆ ಸತ್ವ ಕಾಣದೆ ಚಿತ್ರ ನೀರಸ ಚಿತ್ರವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಆದರೂ ತಮ್ಮ ಮೊದಲ ಪ್ರಯತ್ನವಾದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿರಿಸುವುದು ಬಿಡುವುದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕನ ಔದಾರ್ಯಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು ಎನ್ನಬಹುದು.

ಸಹಕಲಾವಿದರಾಗಿ ಶಿವಧ್ವಜ್ ಸಂಗೀತ , ಸುರೇಶ ಹೆಬ್ಳಿಕರ್, ಬ್ಯಾಂಕ್ ಜನಾರ್ಧನ್ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಶ್ರೀಯ ತಂದೆ ತಾಯಿಯಾಗಿ ಶಿವಧ್ವಜ್-ಸಂಗೀತ ಗಮನ ಸೆಳೆದರೆ ಸುರೇಶ ಹೆಬ್ಳಿಕರ್ ಮಾರ್ಗದರ್ಶಕನಾಗಿ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ.

ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ, ಸಂಗೀತ ಮತ್ತಿತರ ತಾಂತ್ರಿಕ ಅಂಶಗಳು  ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ.

ಕೊನೆ ಮಾತು:  ಶ್ರೀಯ ದಿನಕರ್ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಒಬ್ಬ ನುರಿತ ನಿರ್ದೇಶಕ ತೆರೆಗೆ ಅಳವಡಿಸಿದ್ದರೆ ಅದೊಂದು ಅದ್ಭುತ ಕತೆಯಾಗುತ್ತಿತ್ತೇನೋ? ಆಕೆಯ ಅಷ್ಟೂ ಸಾಧನೆಯ ಜೊತೆಗೆ ನಿರ್ದೇಶನವನ್ನು ಸೇರಿಸಲು ಹೋಗಿ ಆಕೆಯ ಅಷ್ಟೂ ಸಾಧನೆಯ ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿಸುವಲ್ಲಿ ಸೋತಿರುವುದು ಬೇಸರದ ಸಂಗತಿ ಎನ್ನಬಹುದು. ಯಾಕೆಂದರೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಚೆಕ್ ದೆ ಇಂಡಿಯಾ, ಭಾಗ ಮಿಲ್ಕಾ ಭಾಗ್ ನಂತಹ ಸಾಧಕರ ಕತೆಗಳ ಚಿತ್ರಗಳು ಕಡಿಮೆ. ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಇಂತವರ ಕತೆಗಳು ಸಿನೆಮಾಕ್ಕೆ ಆ ಕೊರತೆ ತುಂಬಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ತಾವೇ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಎಂದಾಗ ಅದು ಬಿಲಿಯನ್ ಡಾಲರ್ ಬೇಬಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ.