ಅಂಗಾರಕ

ಒಂದು ಚಿತ್ರ ಹೀಗೆಯೇ ಇರಬೇಕೆಂದು ಸೂತ್ರವೆನಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಹೇಗೇಗೋ ಇರಬೇಕೂ ಅನ್ನುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಅಂಗಾರಕ ಚಿತ್ರದ ಪೋಸ್ಟರ್ ನೋಡಿದರೆ ಇದಾವುದೂ ಹಳೆಯ ಚಿತ್ರವೇನೋ ಎನ್ನುವ ಭಾವ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಚಿತ್ರದ ಪ್ರಚಾರ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಏನೂ ಹೊಸತನ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು. ಯಾವುದೇ ನಾವೀನ್ಯವಿಲ್ಲದೆ ಸಾರಾ ಸಾದಾರಣ ಪೋಸ್ಟರ್ ನಂತೆಯೇ ಚಿತ್ರವೂ ಇದೆ.

ಶ್ರೇನಿವಾಸ ಕೌಶಿಕ್ ಯಾರದು, ಬೇಟೆ ಮುಂತಾದ ಸುಮಾರಷ್ಟು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಒಬ್ಬ ನಿರ್ದೇಶಕನಾಗಿ ಅವರು ಗಾಂಧಿನಗರದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಗುರುತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಹೊರತು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ತಲುಪಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅವರ ಸಾದಾರಣ ನಿರ್ದೇಶನ ಎನ್ನಬಹುದು.

ಚಿತ್ರ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ಹತ್ತೇ ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಇದೇನು, ಇದು ಧಾರಾವಾಹಿಯ ಎನ್ನುವ ಭಾವ ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ. ಆನಂತರ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ತೆರೆಯ ಮೇಲಿನ ದೃಶ್ಯಗಳು, ದೃಶ್ಯ ಸಂಯೋಜನೆ ಮುಂತಾದವುಗಳು ಹಳೆಯ ಚಿತ್ರದಂತೆ ಚಿತ್ರಣದಂತೆ ಭಾಸವಾಗಳು ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿ ಇದು ಹಳೆಯ ಚಿತ್ರ ಅ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿರಬಹುದಾ..? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳೆಲ್ಲಾ ಕಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತವೆ. ಅದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮುಚ್ಚಿ ಹಾಕುವ ಚಿತ್ರಕತೆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿಲ್ಲದಿರುವುದು ಚಿತ್ರದ ಮೈನಸ್ ಪಾಯಿಂಟ್.

ಹಾಗಂತ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕತೆಯಿಲ್ಲ ಎಂದರ್ಥವಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ಹೊಡೆದಾಟ, ಹಾಡು ಹಾಸ್ಯ ಹೀಗೆ. ಇಲ್ಲದ್ದು ಹೊಸತನ. ಚಿತ್ರದ ಕತೆ ಕುಜದೋಷ ಮತ್ತದರ ಮೂಢನಂಬಿಕೆ ಸುತ್ತಾ ಸುತ್ತುತ್ತದೆ.

ತನಗಾಗಿ ಒಂದು ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪನಿಗಾಗಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳನ್ನು ವರಿಸಲು ಕಾರಣವಾಗುವುದು ಇದೇ ಅಂಗಾರಕ ದೋಷ. ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಮಂದಿಗೆ ತಿನ್ನುವ ನಾಯಕ ತನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯನ್ನು ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೊರಗೆ ಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದೆ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಾನೆ. ಆ ಗ್ಯಾಪಿನಲ್ಲೇ ಹಾಡು ಹೊಡೆದಾಟ ಹಾಸ್ಯವನ್ನೂ ನಮಗಾಗಿ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೆ..?

ಪ್ರಜ್ವಲ್ ಏನೊಂದು ವಿಶೇಷವಿಲ್ಲದ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಣೀತ ನಗುತ್ತಾರೆ ಕುಣಿಯುತ್ತಾರೆ.ಇನ್ನುಳಿದ ಪೋಷಕವರ್ಗವಾದ ಮುನಿ, ಜೈಜಗದೀಶ್, ಅವಿನಾಶ್ ಧರ್ಮ ಮುಂತಾದವರಿಗೆ ಇದೇ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಪಾತ್ರಗಳು ಈಗಾಗಲೇ ದೊರೆತಿರುವುದರಿಂದ ಅವರು ಲೀಲಾಜಾಲವಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಇನ್ನುಳಿದಂತೆ ಸಂಗೀತ, ಸಾಹಿತ್ಯ, ಸಾಹಸ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಒಂದು ಪಾಸ್ ಮಾರ್ಕ್ಸ್ ಕೊಟ್ಟು ಕೈ ತೊಳೆದುಕೊಳ್ಳಬಹುದು.

ಕರ್ನಾಟಕದ ಅಯೋಧ್ಯಪುರ

ಸಾಕಷ್ಟು ವಿವಾದಗಳಿಗೆ ಗುರಿಯಾಗಿದ್ದ, ವಿವಾದಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ್ದ ಕರ್ನಾಟಕದ ಅಯೋಧ್ಯಪುರ ಎನ್ನುವ ಚಿತ್ರ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಅಯೋಧ್ಯಪುರ ಇದೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಚಿತ್ರದಲ್ಲೂ ಅಯೋಧ್ಯಪುರದ ಇಲ್ಲದಿರುವುದು ಬದಲಿಗೆ ರಾಮಾಪುರ ಇರುವುದು ಅಚ್ಚರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಮೊದಲ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಲವ್ ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಅಚ್ಚರಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಚಿತ್ರದ ಪ್ರಾರಂಭ ಇದಾವುದೋ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾದ ಗಂಭೀರವಾದ ಚಿತ್ರವೇ ಇರಬಹುದು ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಕೋಮಿನ ಹೋರಾಟಗಾರ ಎನಿಸಿರುವ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರನ್ನು ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ತಂದಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಚಹರೆ, ವೇಷ ಭೂಷಣ ಹವಾ ಭಾವ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಅದೇ ರೀತಿಯಾಗಿ ತಂದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ನೋಡಿದಾಕ್ಷಣ ಗೊತ್ತಾಗುವ ರೀತಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಇವುಗಳ ನಡುವೆ ಒಂದು ಪ್ರೇಮಕತೆ ಇಟ್ಟು, ಆನಂತರ ಎಲ್ಲರ ಆಷಾಡಭೂತಿತನ, ಅವಕಾಶವಾದಿತನವನ್ನು ತೋರಿಸುವ ಉದ್ದೇಶ ನಿರ್ದೇಶಕರಿಗಿತ್ತೇನೋ? ಆದರೆ ಅದರ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಾಗುವಲ್ಲಿ ಸೋತಿರುವ ಲವ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಹೇಗೇಗೋ ಎಳೆದಾಡಿ ಕಥೆಗೆ ಬೇಕಾಗಿದ್ದ ಗಂಭೀರತೆ, ಸ್ವರೂಪವನ್ನು ಪೇಲವಗೊಳಿಸಿ, ಕಥೆಯನ್ನು ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೋ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ಏನೇನೋ ಮಾಡಿ ಹೇಗೋ ಚಿತ್ರ ಮುಗಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಇದನ್ನು ನೋಡಲು ಇಷ್ಟೊತ್ತು ಬೇಕಾ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಇಂತಹ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ತೆರೆಗೆ ಅಳವಡಿಸುವಾಗ ತುಂಬಾ ಪ್ರೌಢಿಮೆ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಚಿತ್ರಕತೆಯಲ್ಲಿ ಕುಸುರಿತನ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.ಹಿಂದೂ ಮುಸ್ಲಿಂ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಒಂದು ಕೋಮುವಾದ ಘರ್ಷಣೆ, ಎರಡೂ ಕಡೆಯ ಒಂದಷ್ಟು ಜನರು ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದರಷ್ಟೇ ಸಾಲುವುದಿಲ್ಲ. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಅದರಲ್ಲಿನ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿಷಯಗಳನ್ನೂ ತುಂಬಾ ನಾಜೂಕಾಗಿ ತರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಕಾಣುವ ಕಾಣದ ಅಂಶಗಳಿರುತ್ತವೆ. ಲವ ಇಲ್ಲಿ ಆ ತರಹದ ಯಾವ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಕೈ ಹಾಕಿಲ್ಲ. ಅವರದು ಎಲ್ಲವೂ ನೇರ ನೇರಾ.

ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಚಿತ್ರದ ಕತೆ ಏನು? ಒಂದು ಹಿಂದೂ ಹುಡುಗ ಮುಸ್ಲಿಂ ಹುಡುಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರನ್ನು ಅವರಷ್ಟಕ್ಕೆ ಬಿಡದ ಸಮಾಜ ಅವರ ಬದುಕಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡಲು ತೊಡಗುತ್ತದೆ.ಮುಂದೆ..? ಕುತೂಹಲವಿದ್ದರೆ ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಲ್ಲಿ ನೋಡಬಹುದು.

ರಾಕೇಶ್ ಅಡಿಗ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ನಯನ ಅಭಿನಯದಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಪಳಗಬೇಕು. ಅವರಿಗೆ ಮುಸ್ಲಿಂ ಹುಡುಗಿಯ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಸರಿ ತೂಗಿಸಲು ಬಂದಿಲ್ಲ. ಉಳಿದ ಪಾತ್ರಗಳು ಹಾಗೆ ಬಂದು ಹೀಗೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಹಿನ್ನೆಲೆಸಂಗೀತ, ಸಂಗೀತ, ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಸಾದಾರಣ ಎನ್ನಬಹುದು.

ಘರ್ಷಣೆ

ಮಾಲಾಶ್ರೀ ಮತ್ತೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ದಯಾಳ್ ಪದ್ಮನಾಭನ್ ನಿರ್ದೇಶನದಲ್ಲಿ ಘರ್ಷಣೆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ. ಮಿಸ್ಕಿನ್ ಅವರ ಯುಧಂ ಸೇಯ್ ಚಿತ್ರದ ಕನ್ನಡ ಅವತರಣಿಕೆ ಎಂದು ಎಲ್ಲೂ ಚಿತ್ರತಂಡ ಹೇಳಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಅದನ್ನು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ಕನ್ನಡ ಸಿನಿಮಾ ಎಂದು ಘರ್ಷಣೆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಕಾಣೆಯಾದ ತಂಗಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುವದರ ಜೊತೆಗೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಜನ ನಿಬಿಡ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕುವ ಕತ್ತರಿಸಿದ ಮಾನವನ ಅಂಗಗಳನ್ನು ಇಡುವ ಕೊಲೆಗಾರರನ್ನು ಹುಡುಕುವ ಕೆಲಸ ಅಪರಾಧ ವಿಭಾಗದ ಅಧಿಕಾರಿ ನೇತ್ರ ಹೆಗಲೇರುತ್ತದೆ. ಅದನ್ನು ಭೇದಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗುವ ನೇತ್ರಾ ಮತ್ತು ಅವಳ ತಂಡಕ್ಕೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆ ಹರಿಯದೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಜಟಿಲವಾಗುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ.ಅದನ್ನೆಲ್ಲಾ ಬಿಡಿಸಲು ಹಳೆಯ ಈಗಾಗಲೇ ಮುಚ್ಚಿ ಹಾಕಿರುವ ಕೇಸನ್ನು ಮತ್ತೆ ತೆರೆಯ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ..ಅದೇನು..? ಎಂಬುದನ್ನು ಚಿತ್ರ ಮಂದಿರದಲ್ಲೇ ನೋಡಬೇಕು.

ಕನ್ನಡದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ ಥ್ರಿಲ್ಲರ್ ಚಿತ್ರಗಳು ಕಡಿಮೆ ಎಂದೇ ಹೇಳಬಹುದು.ಅದರಲ್ಲೂ ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಉದ್ದುದ್ದ ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಉಡಾಫೆ ಹುಡುಗ ಹುಡುಗಿಯ ಪ್ರೇಮಕಥೆಗಳೇ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗಿರುವ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಸಾಹಸದ ಜೊತೆಗೆ ರಹಸ್ಯಮಾಯಾ, ಕುತೂಹಲಕಾರಿ ಕತೆಯಿರುವ ಚಿತ್ರವಾಗಿ ಘರ್ಷಣೆ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಅನಾವಶ್ಯಕ ದೃಶ್ಯ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರದ ನಾಯಕಿ ಪರಿಚಯಿಸುವ ಹೊಡೆದಾಟವನ್ನು ಹೊರತು ಪಡಿಸಿದರೇ ಚಿತ್ರದ ಚಿತ್ರಕತೆಯಲ್ಲಿ ಸತ್ವವಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಸಮಾಜದ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಕೃತ ಮುಖವನ್ನು ದಯಾಳ್ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ತೋರಿಸಲು ಮುಂದಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಚಿತ್ರದ ಮೊದಲಾರ್ಧ ಕುತೂಹಲ ಕೆರಳಿಸುತ್ತಾ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ದ್ವಿತೀಯಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಮ್ಮೆಲೇ ಬಿಚ್ಚಿಡಬೇಕಾದ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಇರುವುದರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಚಿತ್ರಕತೆಯಲ್ಲಿ ಅವಸರ ಮೂಡಿ ಚಿತ್ರ ತನ್ನ ಹಿಡಿತವನ್ನು ಸಡಿಲಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.

ಮಣಿಕಾಂತ್ ಕದ್ರಿಯವರ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಮಜಾ ಹುಡುಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಅಭಿಷೇಕ್ ಅವರ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಮೊದಲಾರ್ಧ ಬರೀ ಅಬ್ಬರ, ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ವಿಶೇಷ ಪರಿಣಾಮ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಗದ್ದಲವಾಗಿದೆ. ದ್ವಿತೀಯಾರ್ಧದಲ್ಲಿ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಒಂದು ಲಯ ಕಂಡುಕೊಂಡಿದೆ. ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ಸಂಕಲನದಲ್ಲಿ ಏನೇನೋ ಪರಿಣಾಮ ನೀಡಲು ಹೋಗಿ ದೃಶ್ಯದ ಭಾವ ತೀವ್ರತೆ ಕಳೆದುಹೋಗಿದೆ. ಶ್ಯಾಮ್ ಪ್ರಸಾದ್ ಒಂದಷ್ಟು ಮಾತುಗಳನ್ನು ಜೋಡಿಸಿರುವರಾದರೂ ಇದು ಸಂಭಾಷಣೆಕಾರರ ಚಿತ್ರವಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಸಂಭಾಷಣೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ ನೆನಪಲ್ಲಿ ಉಳಿಯದು ಎಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಶ್ಯಾಮ್ ಅವರನ್ನು ದೂರುವಂತಿಲ್ಲ. ಚಿತ್ರದ ಕತೆ ಬೇಡಿದಷ್ಟನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದಾರೆ ಅವರು.

ಇವಿಷ್ಟು ನೀವು ಯುಧಂ ಸೇಯ್ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿಲ್ಲವಾದರೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ಗಂಭೀರ ಗತಿಯ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮಸಾಲೆ ಭರಿತ ಮನರಂಜನೆಯ ಚಿತ್ರ ಮಾಡುವಾಗ ಏನೇ ಅಂಶ ತೂರಿಸಿದರೂ ಅದರ ಭಾವಕ್ಕೆ ಚ್ಯುತಿ ಬರದಂತೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.[ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಆಪ್ತಮಿತ್ರ] ಆದರೆ ಆ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ದಯಾಳ್ ಸೋತಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಯುದ್ಧಂ ಸೇಯ್ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿದ್ದ ದೃಶ್ಯ ರಚನೆ ಮತ್ತು ಆ ದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದ ಕುತೂಹಲ ಮತ್ತು ಉಸಿರು ಕಟ್ಟಿಸುವಂಥ ಬಿಗಿಯನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಸಡಿಲ ಮಾಡಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಲಿಗೆ ಜೇನು ಮಿಶ್ರಣ ಮಾಡದೇ ಯಥೇಚ್ಛ ನೀರು ಹಾಕಿದಂತಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ವಯಸ್ಸಾದವರ ವಿಕೃತವನ್ನು ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಸಾಗಿ ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲಿನ ಮಧ್ಯಂತರದ ಹೊಡೆದಾಟ, ಆಟೋವನ್ನು ಕಾರು ಹಿಂಬಾಲಿಸುವುದು, ಕಾರಿನ ಚೇಸ್ ದೃಶ್ಯಗಳು ಪೇಲವವಾಗಿ ಮೂಡಿ ಬಂದಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ಆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಮುಖ್ಯವಾದ ದೃಶ್ಯಗಳೇ ಇವಾಗಿದ್ದದ್ದನ್ನು ನಾವು ನೆನಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಹಾಗೆಯೇ ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ರಮುಖ ಅಂಶವೆಂದರೆ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ. ಇಲ್ಲಿ ಅದೇ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿಲ್ಲ. ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೊರತು ಪಡಿಸಿದರೇ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆಯೇ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಇಡೀ ಚಿತ್ರ ಅದೇ ಚಿತ್ರದ ಯಥಾವತ್ತು ನಕಲಾದ್ದರಿಂದ.

ಕಥೆ ಎನ್ನುವ ಕಡೆ ಶಂಕರ್ ಪ್ರೊಡಕ್ಷನ್ ಎಂದಿರುವುದರಿಂದ ಮಿಸ್ಕಿನ್ ಕೂಡ ಶಂಕರ್ ಪ್ರೊಡಕ್ಷನ್ ನ ಸದಸ್ಯ ಇರಬಹುದಾ ಎಂಬ ಸಂಶಯ ಬಂದರೆ ಅದನ್ನೂ ಚಿತ್ರದ ಒಂದು ಸಸ್ಪೆನ್ಸ್ ಎಂದುಕೊಳ್ಳಬಹುದೇನೋ?

ಛತ್ರಪತಿ

ಚಿತ್ರದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲೇ ಕಥೆಯಿದೆ. ಜೊತೆಗೆ ಅದರ ಅಂಡರ್ವರ್ಲ್ಡ್ ಗೆ ಅಧಿಪತಿ ಎನ್ನುವ ಅಡಿಬರಹದಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಕತೆಯಿದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಇದು ತೆಲುಗಿನ ರಾಜಮೌಳಿ ನಿರ್ದೇಶನದ ಇದೆ ಹೆಸರಿನ ಚಿತ್ರದ ಕನ್ನಡ ಅವತರಣಿಕೆ ಎನ್ನುವಲ್ಲಿ ಇಡೀ ಚಿತ್ರವೇ ಇದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಹೊಸದಾಗಿ ಹೇಳಲು ಕೇಳಲು ಏನೂ ಇಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಏನನ್ನೂ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಉಳಿಸಿಲ್ಲ.

ರೀಮೇಕ್ ಚಿತ್ರಗಳು ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಅದರಲ್ಲೇನಿದೆ ಎಂದು ಸುಲಭವಾಗಿ ತಳ್ಳಿ ಹಾಕಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆಪ್ತಮಿತ್ರ, ರಾಮಾಚಾರಿ, ಅಣ್ಣಯ್ಯ ಮುಂತಾದವುಗಳೂ ಮೂಲ ಚಿತ್ರವನ್ನೇ ಮೀರಿಸಿದ್ದು ನಮಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇದೆ. ಆದರೆ ಛತ್ರಪತಿ ತರಹದ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಕಥೆಗಿಂತಲೂ ಒಬ್ಬ ಸ್ಟಾರ್ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕ ಅಂಶಗಳು ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಸರಳವಾದ ದ್ವೇಷದ ಕಥೆಯನ್ನು ಅಷ್ಟೆ ಸರಳವಾಗಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ತಂದರೆ ಚಿತ್ರ ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ಸ್ಟಾರ್ ನನ್ನು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಯಷ್ಟೇ ಸಮರ್ಥವಾದ ತಾಂತ್ರಿಕ ಅಂಶವನ್ನು ಮತ್ತು ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ನಮ್ಮ ಸೊಗಡಿಗೆ ತಕ್ಕಂತಹ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಬೇಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಛತ್ರಪತಿ ಈ ಯಾವ ಅಂಶಗಳನ್ನು ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಇರುವುದು ಚಿತ್ರದ ಋಣಾತ್ಮಕ ಅಂಶ ಎನ್ನಬಹುದು. ಗಡಿನಾಡಿನ ಕರಾವಳಿ ತೀರದ ಬದುಕು ಬವಣೆ ಅಲ್ಲಿನ ದುಷ್ಟರ ದೌರ್ಜನ್ಯ ಮುಂತಾದವುಗಳ ಜೊತೆಗೆ ತಾಯಿ ಮಗನ ಬಾಂಧವ್ಯ ಚಿತ್ರದ ಪ್ರಮುಖ ಆಸ್ತಿ. ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿನದ್ದನ್ನೇ ಒಂಚೂರು ಬದಲಿಸದೆ ಹೇಗಿತ್ತೋ ಹಾಗೆ ಕನ್ನಡೀಕರಿಸಿರುವ ನಿರ್ದೇಶಕರು ನಕಲು ಮಾಡುವಲ್ಲಿ ಗೆದ್ದಿರಬಹುದೇನೋ..ಆದರೆ ಒಂದು ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಲ್ಲಿ ಸೋತಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಕನ್ನಡದ ಛತ್ರಪತಿ ಪೇಲವವಾಗಿದೆ.

ನಾಯಕ ಸಿದ್ಧಾಂತ್ ಈ ಹಿಂದೆ ಮಿಂಚು ಮಾಡಿದ್ದರು, ಆನಂತರ ದುಬಾರಿ ವೆಚ್ಚದ ಎ.ಕೆ.56 ಮಾಡಿದ್ದರು. ಆ ಎರಡೂ ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಸಾಕಷ್ಟು ವೆಚ್ಚವಾಗಿತ್ತು ನಿಜ. ಆದರೆ ಎರಡೂ ಗಮನಾರ್ಹ ಪ್ರಯತ್ನಗಳಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.

ಈಗ ಛತ್ರಪತಿ ಚಿತ್ರದ ಮುಖಾಂತರವಾದರೂ ಯಶಸ್ಸು ಕಾಣಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ ಅವರದು. ಆದರೆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅವರದು ಬರೀ ಅಬ್ಬರವೇ ಅತಿಯಾಗಿದ್ದು ಕಥೆಯ ಭಾವವನ್ನು ಅದು ನುಂಗಿ ಹಾಕಿ ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಸಾಹಸಮಯ ದೃಶ್ಯಗಳಿಗೆ ಮೊದಲೇ ಸಿದ್ಧವಾಗಿರುವಂತೆ ನಟಿಸಿರುವ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ತಮ್ಮದಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಭಾವನೆಯನ್ನು ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸುತ್ತಾರೆ. ಚಿತ್ರದ ಆರಂಭದಿಂದಲೇ ನಿರ್ದೇಶಕರು ನಾಯಕನಿಗೆ ಬಿಲ್ಡ್ ಅಪ್ ಕೊಡುತ್ತಾ ಸಾಗುವುದು ಚಿತ್ರದ ಋಣಾತ್ಮಕ ಅಂಶ ಎನ್ನಬಹುದು. ಯಾಕೆಂದರೆ ತೆಲುಗಿನಲ್ಲಿ ಆವತ್ತಿನ ಸೂಪರ್ ಸ್ಟಾರ್ ಪ್ರಭಾಸ್ ಇದ್ದುದರಿಂದ ಅದು ಸಹನೀಯ ಮತ್ತು ನಿರೀಕ್ಷೆಯಾಗಿತ್ತು. ಆದರೆ ಕನ್ನಡದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಿದ್ಧಾಂತ ಇನ್ನೂ ಆ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಬೆಳೆದಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಬರೀ ಕಥೆಗೆ ಎಷ್ಟು ಬೇಕೋ ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರದ ಬಿಲ್ಡ್ ಅಪ್ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಸಾಕಾಗಿತ್ತೇನೋ?

ಇನ್ನುಳಿದಂತೆ ಕೀರವಾಣಿ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಅಬ್ಬರವಿದೆ. ಮೈಮಾಟ ತೋರಿಸಿರುವ ನಾಯಕಿ ಅಭಿನಯಿಸಲು ಹಿಂಜರಿದಿದ್ದಾರೆ. ನಿರ್ದೇಶಕ ದಿನೇಶ್ ಗಾಂಧೀ ತೆಲುಗು ಛತ್ರಪತಿಯನ್ನು ಯಾವ ಭಾವವನ್ನು ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳದೆ ಬರೀ ದೃಶ್ಯಾವಳಿಯನ್ನು ಕನ್ನಡೀಕರಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಗಮನ ಹರಿಸಿರುವುದು ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಎನ್ನಬಹುದು.

ಇನ್ನು ಮುಂದಾದರೂ ನಾಯಕ ನಿರ್ಮಾಪಕ ಸಿದ್ಧಾಂತ್ ಉತ್ತಮ ಕಥೆಯ ಚಿತ್ರಗಳತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸುವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು ಎಂಬುದು ಸಿನಿಮಂದಿಯ ಅಂಬೋಣ.

ಶ್ರಾವಣಿ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ

ಮಂಜು ಸ್ವರಾಜ್ ಈ ಹಿಂದೆ ಶಿಶಿರ ಎನ್ನುವ ರಹಸ್ಯಮಯ ರೋಮಾಂಚಕ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಂದ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಪಡೆದಿದ್ದ ಶಿಶಿರ ಗಲ್ಲಾ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಸೋಲನ್ನಪ್ಪಿತ್ತು.ಈಗ ಗೋಲ್ಡನ್ ಸ್ಟಾರ್ ಗಣೇಶ್ ಮತ್ತು ಅಮೂಲ್ಯ ಅಭಿನಯದ ಶ್ರಾವಣಿ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ಚಿತ್ರದ ಮೂಲಕ ಮತ್ತೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಸಾರಿ ಪ್ರೇಮಕಥೆಯನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡಿರುವ ಸ್ವರಾಜ್ ಅದರಲ್ಲಿ ಯಶಸ್ಸು ಕಂಡಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಇಷ್ಟಕ್ಕೂ ಅಮೂಲ್ಯ ಮತ್ತು ಗಣೇಶ್ ಆರು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಚಲುವಿನ ಚಿತ್ತಾರ ರೀಮೇಕ್ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿ ಗೆದ್ದಿದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿ ಅವರ ಜೋಡಿ ಮತ್ತೆ ಗೆಲ್ಲುವುದಾ ಎನ್ನುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮತ್ತು ನಿರೀಕ್ಷೆ ಎರಡೂ ಶ್ರಾವಣಿ ಚಿತ್ರದ ಮೇಲಿತ್ತು. ಅದನ್ನು ಸುಳ್ಳು ಮಾಡದ ಸ್ವರಾಜ್ ಸಿಕ್ಕಿದ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಉಪಯೋಗಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.

ಚಿತ್ರದ ಕಥೆ ತೀರಾ ಸರಳವಾದದ್ದು. ವಿರುದ್ಧ ಸ್ವಭಾವಗಳ ಇಬ್ಬರು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ನಡುವಣ ಪ್ರೆಮಕಥೆಯಿದು. ತೀರಾ ಬಾಲಿಶ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ನಾಯಕಿ ಮತ್ತು ಗಂಭೀರ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ನಾಯಕ ಇವರ ನಡುವೆ ನಡೆಯುವ ಒಂದಷ್ಟು ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಘಟನೆಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಮುಖಾಂತರ ಹುಟ್ಟುವ ಪ್ರೀತಿಯೇ ಚಿತ್ರದ ಕಥಾವಸ್ತು.
ಅದೆನಿದು ಕಥೆ ಒಮ್ಮೆ ಹೇಳಿ ಎಂದರೆ ಸರಾಗವಾಗಿ ಸ್ವಾರಸ್ಯಕರವಾಗಿ ಕಥೆಯನ್ನು ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೇನೋ.. ಆದರೆ ಚಿತ್ರಕತೆಯಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ರಸವನ್ನು ತುಂಬಿರುವ ಮಂಜು ಶ್ರಾವಣಿ ಎಲ್ಲೂ ಬೋರಾಗದಂತೆ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ನಿರೂಪಿಸಲು ಶಕ್ತಿ ಮೀರಿ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಾಯಕ ನಾಯಕಿ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿಸಲಾಗದ್ದನ್ನು ಮತ್ತೊಂದು ಜೋಡಿ ಅನಂತ ನಾಗ್ ಮತ್ತು ತಾರಾ ಮೂಲಕ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತದು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆ ಕೂಡ.
ಒಂದು ಭಿನ್ನವಾದ ಘಟನೆಯಿಂದಾಗಿ ನಾಯಕ ನಾಯಕಿ ಒಂದೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಜೊತೆಯಾಗಿ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಬ್ಬರ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಅಭಿರುಚಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ. ಅದೂ ಸಾಲದೆಂಬಂತೆ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಎಂದು ನಾಟಕವಾಡಬೇಕಾದ ನಾಟಕೀಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯೂ ಬಂದೊದಗುತ್ತದೆ. ಈ ಅನಿವಾರ್ಯ ಪರಿಸ್ಥಿತಿಯ ಫಜೀತಿಗಳು ಮತ್ತು ಆ ಅವಾಂತರಗಳಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದು ಹೆಮ್ಮರವಾಗುವ ಪ್ರೀತಿ ಇದೆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಪ್ರಾರಂಭದಿಂದಲೇ ಚಿತ್ರ ನಗಿಸುತ್ತಲೇ ಸಾಗುತ್ತದೆ.
ಮಂಜು ಸ್ವರಾಜ್ ಒಂದು ಭರಪೂರ ಮನರಂಜನೆಯ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕಿನಿಂದಲೂ ಮಾಡಲೇ ಬೇಕೆಂಬ ಹಠಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವೂ ಇದೆ. ಹಾಸ್ಯ ದುಖ, ಕೌಟುಂಬಿಕ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು, ವಿರಹ ಹೊಡೆದಾಟ, ಐಟಂ ಹಾಡು, ದ್ವಂದ್ವಾರ್ಥದ ಸಂಭಾಷಣೆ..ಹೀಗೆ. ಎಲ್ಲವೂ ಹಿತಮಿತವಾಗಿರುವುದು ಸಮಾಧಾನಕರ ಸಂಗತಿ ಎನ್ನಬಹುದು.
ಚಿತ್ರದ ಕಥೆ ಚಿತ್ರಕಥೆ ಸಂಭಾಷಣೆ ಬರೆದಿರುವ ಮಂಜು ಸ್ವರಾಜ್ ಆಯಾ ವಿಭಾಗಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ತೋರಿದ್ದಾರೆ. ಹರಿ ಕೃಷ್ಣ ರ ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮುದ ಬೇಕಿತ್ತು ಎನಿಸದಿರದು.
ಒಂದು ಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ನಗಿಸುತ್ತಾ, ಬೋರಾಗದಂತೆ ನೋಡಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕು ಎನ್ನುವವರಿಗೆ ಶ್ರಾವಣಿ ಸುಬ್ರಹ್ಮಣ್ಯ ತಕ್ಕ ಸಿನಿಮಾ ಎನ್ನಬಹುದು. ಅದರಾಚೆಗೂ ಏನಾದರೂ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿದ್ದರೆ ... ಯಾಕೆಂದರೆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನೋಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಂಶ ಸಾಕಷ್ಟಿವೆಯಾದರೂ ಕಾಡುವ ಅಂಶ ತೀರಾ ಕಡಿಮೆಯಿದೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಒಂದು ಪ್ರೀತಿಯ ನವಿರುತನವನ್ನು ಮಂಜು ಸ್ವರಾಜ್ ಗಣನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ..ಅದರ ಬದಲಿಗೆ ಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಲವಲವಿಕೆ ಹೆಚ್ಚು ಗಮನ ಹರಿಸಿರುವುದೇ ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೇನೋ?