ಮಳ್ಳಿ:

ಒಬ್ಬ ನಿರ್ದೇಶಕ ಚಿತ್ರ ಮಾಡಲು ಹೊರಟಾಗ ತಾನು ಯಾವ ವಿಭಾಗದ ಚಿತ್ರ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೆ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆಯೇ ಎನ್ನುವ ಎರಡು ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ತನಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದು ಯಾವುದೇ ವಿಭಾಗವಾಗಲಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಅದರದೇ ಆದ ಬೇಕು ಬೇಡಗಳು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಮಳ್ಳಿ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಆಗಿರುವುದು ಅದೇ. ಚಿತ್ರದ ಪ್ರಚಾರ ಚಿತ್ರಗಳು ಅದೊಂದು ಶೃಂಗಾರ ದೃಶ್ಯ ಸಹಿತದ ಚಿತ್ರ ವಿರಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಭ್ರಮೆ ಮೂಡಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಆ ಭ್ರಮೆ ಭ್ರಮೆಯಾಗಿಸಿಬಿಟ್ಟಿರುವ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಚಿತ್ರವನ್ನು ಯಾವ ವಿಭಾಗಕ್ಕೂ ಸೇರಿಸಲಾಗದಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.

ಒಬ್ಬ ಫೋಟೋಗ್ರಾಫರ್ ಮದುವೆಯ ಫೋಟೋ ತೆಗೆಯಲು ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಅದೊಂದು ಮುದುಕ –ಹುಡುಗಿಯ ಮದುವೆ. ಈ ನಡುವೆ ಇವನಿಗೊಂದು ಹುಡುಗಿ ಸಿಕ್ಕಿ ಪ್ರೀತಿಯಾಗುತ್ತದೆ.ಆನಂತರ ಮುದುಕನ ಮದುವೆಯಾದ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಇವನ ಹಿಂದೆ ಬೀಳುತ್ತಾಳೆ. ಮುಂದೆ..? ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಆಗಬಹುದು. ಏನಾದರೂ ರಸವತ್ತಾಗಿ ಆಗಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಅದ್ಯಾವುದೂ ಆಸಕ್ತಿಕರ ವೆನಿಸದೆ ನೀರಸ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಆ ಮೂಲಕ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಏನೋ ಸುತ್ತಿದರೆ ಸಾಕು ಎನ್ನುವ ಮನೋಭಾವದಿಂದ ಸಿನಿಮ ಮಾಡಿರುವುದು ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಚಿತ್ರಕತೆ ಸಂಭಾಷಣೆ ಯಾವುದರ ಮೇಲೆಯೂ ಹಿಡಿತವಿಲ್ಲದ ಈ ಚಿತ್ರದ ನಿರೂಪಣೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಸತನ, ಭಿನ್ನತೆ ಹೋಗಲಿ ಲವಲವಿಕೆ ನಿರೀಕ್ಷಿಸಿದರೂ ಅದು ಮಹಾಪರಾಧವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಏನೋ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ ಸೀಟಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಕುಳಿತು ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಗೇಮ್ ಆಡಿಕೊಂಡಾದರೂ ಕಾಲ ಕಳೆಯಬಹುದು ಅಥವಾ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ನಿದ್ರೆಯನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಬಹುದು. ಅದರಿಂದ ಏನೂ ವ್ಯತ್ಯಾಸ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಮತ್ತು ಈ ಎರಡೂ ಚಿತ್ರ ನೋಡುವುದಕ್ಕಿಂತ ಸಹನೀಯ ಅಂಶಗಳು ಎನ್ನಬಹುದು.

ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ, ಸಂಕಲನ, ನಿರ್ದೇಶನ, ಸಂಗೀತ ಯಾವ ವಿಭಾಗದ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಕನಿಷ್ಠ ಮಾತನಾಡುವುದು ಈ ಚಿತ್ರದ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಸಲ್ಲ. ಎಲ್ಲವೂ ಅಷ್ಟಕಷ್ಟೇ ಮತ್ತು ಕಳಪೆ. ಇನ್ನು ಅಭಿನಯದಲ್ಲಿ ಏನೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಕೊತ್ತ ಒಂದಷ್ಟು ಮಾತನ್ನಾಡಿರುವ ನಟರುಗಳು ಆದರಾಚೆಗೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದಾರೆ.

ಚಿತ್ರದ ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಮೋಸಹೋಗುವ ಬಗೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಂದೇಶ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ಇಂತಹ ಚಿತ್ರ ನೋಡುವ ಬಗೆಯೂ ಇದೆ ಎನ್ನುವ ನೇರ ಸಂದೇಶವಿರಬಹುದು ಎನಿಸುವುದು ಮಳ್ಳಿ ಯ ವಿಶೇಷ ಎನ್ನಬಹುದು.

ಸಾಮಾಜಿಕ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆ, ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಕನಸೂ ಮತ್ತು ಚಿತ್ರರಂಗದ ಆಳ ಅರಿವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಕನಿಷ್ಠ ಜ್ಞಾನವೂ ಇಲ್ಲದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಇಂತಹ ನೀರಸ ಚಿತ್ರ ಮಾಡಬಹುದು.ಏನೂ ಇಲ್ಲದ ಏನೂ ಅಲ್ಲದ ಮಳ್ಳಿ ಅತೀ ಸಾದಾರಣ ಎನಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಹರಸಾಹಸ ಮಾಡಬೇಕಾದ ಚಿತ್ರ. 

ಪುಲಕೇಶಿ

ಅವನು ದಕ್ಷ ಪೋಲಿಸ್ ಅಧಿಕಾರಿ. ಎಲ್ಲಾ ಕರ್ತವ್ಯ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಗೆ ಹೋದರೆ, ಇವನು ಮನೆಯನ್ನೇ ಮನೆಯ ಜನರನ್ನೇ ಪೋಲಿಸ್ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬಳಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ಅಂತವನು ವೀರಪ್ಪನ್ ಬೇಟೆಯಾಡಲು ಹೋಗಿ ಸಾಯುತ್ತಾನೆ. ಮುಂದೆ ಆತನ ಮಗ ಪೋಲಿಸ್ ಅಧಿಕಾರಿಯಾಗುತ್ತಾನೆ. ತನ್ನೂರಿನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಖದರ್ ತೋರಿಸಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ಖಳನಿದ್ದಾನೆ. ಮಹಾನ್ ದುಷ್ಟ. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಸಂತೋಷ್ ಚಿತ್ರಮಂದಿರದ ಎದುರಿಗೆ ಲೈವ್ ಬ್ಯಾಂಡ್ ಕಟ್ಟಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಸೆ ಅವನದು. ಹಾಗೆ ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಅವನ ಮಹದಾಸೆ ಅಲ್ಲ. ಅವರಪ್ಪನದು. ಅದನ್ನು ಈಡೇರಿಸಲು ಏನನ್ನೂ ಬೇಕಾದರೂ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ ಈ ತಂದೆಗೆ ತಕ್ಕ ಮಗ. ಮುಖ್ಯ ಮಂತ್ರಿ ಗೃಹ ಮಂತ್ರಿ, ಅಬಕಾರಿ ಮಂತ್ರಿ ಎಲ್ಲಾ ಭ್ರಷ್ಟ ರಿಂದ ಅನುಮತಿ ಪಡೆದ ಅವನಿಗೆ ಎಸಿಪಿ ಯಿಂದ ಒಂದು ಸಹಿ ಆಗಬೇಕು. ಅದಾದರೆ ಅವನ ಆಸೆ, ಅಪ್ಪನ ಕನಸು ಈಡೇರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಆಸ್ಪದ ಕೊಡುವನೇ ನಮ್ಮ ನಾಯಕ?

ಒಂದು ಕಳ್ಳ ಪೋಲಿಸ್ ದುಷ್ಟ ಸಂಹಾರದ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಕತೆ ಏನು ಬೇಕೋ ಹೇಗಿರಬೇಕೋ ಹಾಗಿದೆ ಪುಲಿಕೇಶೀ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ. ಆದರೆ ಬರೀ ಕತೆಯೊಂದೆ ಸಿನಿಮಾ ಅಲ್ಲವಲ್ಲ. ಸಿನಿಮಾ ಎಂದ ಮೇಲೆ ಇತರ ವಿಭಾಗಗಳೂ ಅಷ್ಟೇ ಮುಖ್ಯವಾದ ಅಂಗಗಳೇ.

ಹೀಗಿರುವ ಕತೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದಿಡುವ ಯಾವ ಪ್ರಯತ್ನವೂ ಚಿತ್ರಕತೆ ಮಾಡಿಲ್ಲ. ದೃಶ್ಯ ರಚನೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಲಿಶತನ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನವನ್ನೂ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳದೆ ಇಷ್ಟ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿದ್ದಾರಾ? ಚಿತ್ರಕತೆ ಮಾಡಿದ್ದಾರಾ..? ಎನ್ನುವ ಅನುಮಾನ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಚಿತ್ರಕತೆ ಸಂಭಾಷಣೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲಿಯೇ ಆ ಅನುಮಾನವನ್ನು ಸತ್ಯ ಎಂಬುದಾಗಿ ಸಾಕ್ಷಿ ಸಮೇತ ನಿರೂಪಿಸುತ್ತದೆ.

ಇನ್ನು ಕಲಾವಿದರ ಅಭಿನಯದ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬರೋಣ. ಮೊದಲಿಗೆ ನಾಯಕ ಭರತ್ ಸರ್ಜಾ. ದೇಹವನ್ನು ಹುರಿ ಗೊಳಿಸಿ ಗಟ್ಟಿಗನಾಗಿ ಕಾಣುವ ಭೀಮದೇಹಿ ನಾಯಕ ಅಭಿನಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಮರದ ಕೊರಡು. ಯಾವುದೇ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ಭಾವ. ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುವಾಗ ಕೇಳುವಾಗ ಬೈಯ್ಯುವಾಗ, ಅಳುವಾಗ, ನಗುವಾಗ..ಉಹೂ ಅವರು ಬದಲಾಯಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಗಾಜಿನ ನಿರ್ಲೀಪ್ತ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಾರೆ. ಉಳಿದ ತಾರಾಗಣದಲ್ಲಿ ಬೆರೆಳೆಣಿಕೆಯ ನಟರುಗಳು ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಉಳಿದವರು ಅಭಿನಯ...ಉಹೂ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದಾರೆ. ಮಾತುಗಳನ್ನು ಆಡಿದ್ದಾರೆ. ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕ ಸುಮ್ಮನೆ ಅದನ್ನು ಸೆರೆ ಹಿಡಿದಿದ್ದಾನೆ. ಅಷ್ಟೇ.

ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಚಿತ್ರ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ಹಾಗೂ ನೋಡುವ ಹಾಗೂ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕಡಿಮೆ ಗುಣಮಟ್ಟದ ಸ್ಟಾಕ್ ಚಿತ್ರಣಗಳು ಮಸುಕು ಮಸುಕಾಗಿ ಕಿರಿ ಕಿರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತವೆ. ಯಾರೋ ಮಾತನಾಡಿದರೆ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವನ ಮೇಲಿರುತ್ತದೆ.ಮತ್ತೆಲ್ಲೋ ಹರಿದಾಡುತ್ತದೆ. ಇನ್ನು ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಭಾವ ಬಂಧಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕಿಸದೆ ಕೂಗಾಡುತ್ತದೆ. ಸಂಕಲನವೂ ಅಷ್ಟೇ. ಒಮ್ಮೆ ಶರವೇಗದಿ ಸಾಗಿ amele ನಿಧಾನವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿರ್ವಹಿಸಿರುವ ನಿರ್ದೇಶಕರೂ ನನಗಿಷ್ಟೇ ಆಗೋದು ಎನ್ನುವ ತರದಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದಾರೆ.

ಇಷ್ಟರ ಮೇಲೆ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವ ಧೈರ್ಯ ನಿಮ್ಮದು.

ಕೊನೆ ಮಾತು: ಮೊದಲ ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಒಂದು ಸಣ್ಣ  ಮಟ್ಟಗಿನ ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿ, ವಿಷಯ ಸಂಗ್ರಹಣೆ ಒಂದಷ್ಟು ಚರ್ಚೆ ಮತ್ತು ಒಂದು ಊರ ದೃಷ್ಟಿ ಇರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಪುಲಕೇಶಿ ಉದಾಹರಣೆ ಎನ್ನಬಹುದು.

ಕ್ವಾಟಲೇ ಸತೀಶ:

ಮಹೇಶ್ ರಾವ್ ಮತ್ತೊಂದು ರೀಮೇಕ್ ಚಿತ್ರದ ಜೊತೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಕಳೆದವಾರ ಬಿಡುಗಡೆಯಾದ ಅವರದೇ ಇನ್ನೊಂದು ರೀಮೇಕ್ ಚಿತ್ರ ಏನಾಯಿತು ಎಂದು ಯಾರೂ ಕೇಳುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಚಿತ್ರ ಯಾಕೆ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಇದು ಹೇಳಿಕೇಳಿ ರೀಮೇಕ್. ಅಲ್ಲೇನಿತ್ತೋ ಅದನ್ನೇ ಇಲ್ಲಿ ತಂದಿದ್ದೀನಿ ಸ್ವಾಮೀ ಎನ್ನಬಹುದು.

ತಮಿಳಿನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಎಂಬತ್ತು ಲಕ್ಷ ಬಜೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ತಯಾರಾದ ನಡುವಳ ಕೊಂಚ ಪಕ್ಕತ್ ಕೂಣಂ ಚಿತ್ರ ಬಿಡುಗಡೆಯಾಗಿ ದಾಖಲೆ ಮಟ್ಟದ ಹಣ ಗಳಿಸಿತ್ತು. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಎಳೆಯನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದ ಚಿತ್ರ ತನ್ನ ಚಿತ್ರಕತೆಯಿಂದ ಮತ್ತು ಕತೆಯಲ್ಲಿನ ಹೊಸತನದಿಂದ ಗೆದ್ದಿತ್ತು ಎನ್ನಬಹುದು. ಅದನ್ನು ಯಥಾವತ್ತಾಗಿ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ತಂದಿದ್ದಾರೆ ನಿರ್ದೇಶಕ ಮಹೇಶ್ ರಾವ್.

ಒಬ್ಬ ನಿರ್ದೇಶಕನಿಗೆ ಒಂದಷ್ಟು ಹಣ ಉತ್ತಮ ಕಲಾವಿದರು ಒಂದಷ್ಟು ಸಮಯ ಕೊಟ್ಟರೆ ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಕತೆಯ ಚಿತ್ರ ಮಾಡಬಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೆ ಆತನ ಕೆಲಸ ಇನ್ನಷ್ಟು ಸುಗಮವಾಗಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲೂ ಹಾಗೆಯೇ ಆಗಿದೆ. ಪೂರ್ಣಪ್ರಮಾಣದ ನಾಯಕನಾಗಿ ಅಂಜದ ಗಂಡು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಸೋತ ನೀನಾಸಂ ಸತೀಶ್ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಾಯಕನಾದರೂ ಹೀರೋಗಿರಿಯಿಲ್ಲದ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಮಿಂಚಿದ್ದಾರೆ.

ಶಾರ್ಟ್ ಟೈಮ್ ಮೆಮೊರಿ ಲಾಸ್ ನಿಂದ ಬಳಲುವ ನಾಯಕನ ಕತೆಯಿದು. ಗಜಿನಿ ಚಿತ್ರದಲ್ಲೂ ಇದೆ ಐಡಿಯಾ ಇದ್ದರೂ ಅಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷವಿತ್ತು.ಅದೇ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟ್ ಅನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಬದಲಾಯಿಸಲಾಗಿದೆ. ಮದುವೆ ಇನ್ನು ಮೂರು ದಿನ ಇದೆ ಎನ್ನುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ನಾಯಕನಿಗೆ ಈ ಖಾಯಿಲೆ ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಆತ ಆತನ ಗೆಳೆಯರು ಹೇಗೋ ಮದುವೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲಾ ಸರಿ ಹೋಗುತ್ತದೆ ಎಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ತಾನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಹುಡುಗಿ, ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮರೆಯುವ ನಾಯಕನನ್ನು ಅವನ ಆ ರೋಗವು ಬೇರೆಯವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ನಾಟಕ ಮಾಡುವುದು ಆಗ ನಡೆಯುವ ಪ್ರಹಸನಗಳೆ ಚಿತ್ರದ ಜೀವಾಳ.ಇಂತಹ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರಕತೆ ಮತ್ತು ದೃಶ್ಯ ರಚನೆಯೇ ಜೀವಾಳ. ಅದನ್ನು ತಮಿಳು ಮೂಲದ ನಿರ್ದೇಶಕರೇ ಮಾಡಿರುವುದರಿಂದ ಮಹೇಶ್ ರಾವ್ ಅದನ್ನೇ ನೀಟಾಗಿ ಅತೀ ಮಾಡದೆ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇಲ್ಲಿ ಕಲಾವಿದರಿಂದ ಉತ್ತಮ ಅಭಿನಯ ಹೊರತೆಗೆದಿರುವ ಮಹೇಶ್ ರಾವ್ ಅವರನ್ನು ಆ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಮೆಚ್ಚಬಹುದು.

ಇನ್ನುಳಿದಂತೆ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಇನ್ನಿತರ ತಾಂತ್ರಿಕ ಅಂಶಗಳಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ವಿಶೇಷವೇನಿಲ್ಲ. ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತೆ ನಿರ್ದೇಶಕರ ಅಭಿರುಚಿಯಂತೆ ಇವೆ ಅಷ್ಟೇ ಎನ್ನುಬಹುದಾದರೂ ಅದರ ಒಳಾರ್ಥ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು.

ಯಶ್ , ರಮ್ಯ ಅಭಿನಯದ ಲಕ್ಕಿ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಿಸಿದ್ದ ಸೂರಿ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಿದ್ದಾರೆ ಹಾಗೂ ಪಾತ್ರವೊಂದರಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದೇ ಮಾತನ್ನು ಒಂದೇ ರೀತಿ ಪದೇ ಪದೇ ಹೇಳಿ ನಗಿಸುವ ಬೇಸರ ತರಿಸುವ ಗೊಂದಲಕ್ಕೀಡಾಗುವ ಗೊಂದಲ ಉಂಟು ಮಾಡುವ ನಾಯಕನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಸತೀಶ್ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಉಳಿದಂತೆ ಉಳಿದ ಕಲಾವಿದರ ಅಭಿನಯ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತಿದೆ.

ಅಗ್ರಜ:

ಜಗ್ಗೇಶ್ ಎಂದಾಕ್ಷಣ ಅದೊಂದು ಹಾಸ್ಯ ಚಿತ್ರ ಎನ್ನುವುದು ಈವತ್ತಿಗೆ ಜನಜನಿತ ಸಂಗತಿ. ಅವರು ಸಾಕಷ್ಟು ಕೌಟುಂಬಿಕ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದರೂ ಅವರ ಚಿತ್ರವೆಂದರೆ ಒಂದಷ್ಟಾದರೂ ಹಾಸ್ಯ ಇರಲೆಬೇಕು. ಆದರೆ ಅಗ್ರಜ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಅಪವಾದ ಎನ್ನಬಹುದು. ಹಾಗೆಯೇ ತನ್ನ ಇಮೇಜ್ ಬದಲಿಸಿ ಖಳ ಛಾಯೆಯ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡು ಅದನ್ನು ಸಮರ್ಥವಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿರುವ ಜಗ್ಗೇಶ್ ಅವರನ್ನು ಅಭಿನಂದಿಸಲೇ ಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.

ಅಗ್ರಜ ಒಂದು ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರ ವಿರೋಧಿ ಚಿತ್ರ. ಕತೆಯ ವಿಷಯಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಒಬ್ಬ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರಿ ಮನಬದಲಿಸಿ ಅದರ ವಿರುದ್ಧವೇ ಸಿಡಿದು ನಿಲ್ಲುವ ಕತೆ ಚಿತ್ರದ್ದು. ಇಲ್ಲಿ ಜಗ್ಗೇಶ್ ಅವರದು ಮಧ್ಯವರ್ತಿ ಪಾತ್ರ. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಮತ್ತು ಉದ್ಯಮಿಗಳ ನಡುವೆ ಸೇತುವಾಗಿ ಹಣ ಹೆಣ್ಣು ಆಮಿಷವೊಡ್ಡಿ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಸಿಕೊಡುವ ಮಧ್ಯವರ್ತಿ ಸಿದ್ಧನ ಕತೆ ಇದು. ಕುಡಿಯುವ, ಲಂಚಕೊಡುವ ತಲೆ ಹಿಡಿಯುವ, ಅನೈತಿಕ ಸಂಬಂಧವುಳ್ಳ ನಾಯಕನ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಜಗ್ಗೇಶ್ ಮಿಂಚಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲೂ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಕಾಮಿಡಿ ಸ್ಪರ್ಶ ಕೊಡದೆ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಹೇಗೆ ಬೇಕೋ ಹಾಗೆಯೇ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಚಿತ್ರ ಕತೆಗೆ ಒಂದು ಬಲ ಬಂದಿದೆ ಎನ್ನಬಹುದು.

ಅಂದ ಹಾಗೆ ಅಗ್ರಜ ಒಂದು ರೀಮೇಕ್ ಚಿತ್ರ. ತೆಲುಗು ಭಾಷೆಯಲ್ಲಿ 2010 ರಲ್ಲಿ ತೆರೆಗೆ ಬಂದ ಬ್ರೋಕರ್ ಚಿತ್ರದ ಕನ್ನಡದ ಅವತರಣಿಕೆ. ಇದನ್ನು ಸಂಗೀತ ನಿರ್ದೇಶಕ ಆರ್.ಪಿ. ಪಟ್ನಾಯಕ್ ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅದನ್ನೇ ಕನ್ನಡಕ್ಕೆ ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿ ತಂದಿದ್ದಾರೆ ನಿರ್ಮಾಪಕ ಗೋವರ್ಧನ್ ಮತ್ತು ನಿರ್ದೇಶಕ ಶ್ರೀನಂದನ್.

ಚಿತ್ರ ಪ್ರಾರಂಭದಿಂದ ಅಂತ್ಯದವರೆಗೆ ನೋಡಿಸಿಕೊಂದು ಹೋಗುವ ಗುಣವಿದೆಯಾದರೂ ಚಿತ್ರದ ಸ್ವಾರಸ್ಯ ಮುಕ್ಕಾಲು ಭಾಗದಲ್ಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ.ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಎಲ್ಲಾ ಮಜಲುಗಳನ್ನೂ ತೋರಿಸಿಬಿಡಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಧಾವಂತ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬೇಕಾದ ದೃಶ್ಯಗಳು ಕೆಲವು ಕಡೆ ಕ್ಲೀಷೆ ಎನಿಸುತ್ತದೆ. ಅಂತವುಗಳಲ್ಲಿ ಮೇಷ್ಟರ ಪಿಂಚಿಣಿ ಪ್ರಹಸನವೂ ಒಂದು. ಇದೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಹೊರತು ಪಡಿಸಿದರೆ ಅಗ್ರಜ ಕೊತ್ತ ಕಾಸಿಗೆ ಮೋಸ ಮಾಡುವ ಚಿತ್ರವಲ್ಲ. ಅಂದರೆ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ಮನರಂಜನೀಯ ಚಿತ್ರ ಎನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದ ಲತೆಯುಲ್ಲ ಚಿತ್ರ ಎನ್ನಬಹುದು. ಸಂಭಾಷಣೆ ಇನ್ನಷ್ಟು ಮೊನಚಾಗಿರಬೇಕಿತ್ತೇನೋ ಎನಿಸಿದರೂ ಕೆಲವು ಕಡೆ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ದ್ವಂದ್ವಾರ್ಥ ಮೇರೆ ಮೀರಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಇರುಸು ಮುರುಸಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ನಿರ್ದೇಶಕ ಓಂ ಪ್ರಕಾಶ್ ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಮಾತುಗಳು ಅಸಹನೀಯ.

ದರ್ಶನ್ ಪುಟ್ಟದಾದ ವಿಶೇಷ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದೂವರೆ ಹಾಡು ಒಂದು ಹೊಡೆದಾಟ, ಒಂದೆರೆಡು ದೃಶ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ಬಂದರೂ ಗಮನ ಸೆಳೆಯುವಂತಹ ಪಾತ್ರವದು. ಇನ್ನುಳಿದಂತೆ ಜಗ್ಗೇಶ್ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದಂತೆ ಪೂರ್ಣ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಪಾತ್ರಗಳು ಬರುವುದರಿಂದ ಅವು ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಬಂದು ತಮ್ಮ ಝಾಲಕ್ ತೋರಿಸಿ ಹೋಗಿಬಿಡುತ್ತವೆ.

ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಚಿತ್ರ ಅದ್ದೂರಿಯಾಗಿದೆ. ಕೆಲವು ಕಡೆ ಗ್ರಾಫಿಕ್ಸ್ ಕೈ ಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಸಾದಾರಣ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿವೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ವಿರುದ್ಧ ತೊಡೆ ತಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲುವ ನಾಯಕನ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿದ್ದವರು ತನ್ನ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪದಿಂದ ತಿರುಗಿ ಬೀಳುವ ನಾಯಕನ ಕತೆ ನೋಡಬೇಕಾದರೆ ಅಗ್ರಜನನ್ನು ಆರಾಮವಾಗಿ ನೋಡಬಹುದು.

ಮರ್ಯಾದೆ:

ಮಂಗಳಮುಖಿಯನ್ನೇ ಮುಖ್ಯ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡ ಸುಮಾರಷ್ಟು ಚಿತ್ರಗಳು ಇತ್ತೀಚಿಗೆ ಬಂದಿವೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಅದು ಭಿನ್ನ ಪ್ರಯತ್ನವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ನಿರ್ದೇಶಕರ ಕಲ್ಪನೆ ಇರಬಹುದು. ಕಲ್ಪನಾ, ಚತುರ್ಭುಜ ಮುಂತಾದ ಚಿತ್ರಗಳು ಮಂಗಳಮುಖಿಯನ್ನೇ ಪ್ರಮುಖ ಪಾತ್ರವನ್ನಾಗಿಸಿದ್ದವು.

ಹಾಗೆಯೇ ಮರ್ಯಾದೆ ಕೂಡ ಮಂಗಳಮುಖಿಯ ಕತೆ . ಆದರೆ ಇದ್ಯಾವ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಸೇರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕರೇ ಹೇಳಬೇಕೆನೋ? ಯಾಕೆಂದರೆ ಒಬ್ಬ/ಳು ಮಂಗಳಮುಖಿ ಎಂದಾಗ ಅದರ ಹೂರಣ ಬೇರೆಯಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹೂರಣ ಇಷ್ಟೇ. ಮಂಗಳಮುಖಿಯರಿಗೆ ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಸ್ಥಾನಮಾನವಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು. ಆದರೆ ಅದನ್ನು ಸೂಕ್ತ ಚಿತ್ರಕತೆಯ ಜೊತೆಗೆ ನಿರೂಪಿಸಲು ನಿರ್ದೇಶಕರಿಗೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಚಿತ್ರ ಅರೆಬೆಂದ ಅಡುಗೆ ಎನ್ನಬಹುದು.

ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರೇಮಕತೆಯಿದೆ. ಅದನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕರು ಇಷ್ಟ ಬಂದ ಹಾಗೆ ನಿರೂಪಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹೊಡೆದಾಟ ಇದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಈಗಾಗಲೇ ಸಾವಿರಾರು ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಬಂದಿರುವಂತಹದ್ದೇ. ಹೊಡೆದಾಡುವ ನಾಯಕ ನಾಯಕಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸದೇ ಇರುತ್ತಾನೆಯೇ. ಪ್ರೀತಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಹಾದಿ ಕುಣಿಯದಿದ್ದರೆ ಏನು ಚೆನ್ನ. ಹಾಗಾಗಿ ಹಾಡುಗಳೂ ಇವೆ. ಅದೆಲ್ಲ ಸರಿ. ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಇದ್ದ ಮೇಲೆ ನಗಬಾರದೇ ಎಂದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಕೇಳಿ ಬಿಡುತ್ತಾನೇನೋ ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ ಅದನ್ನೂ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ತೂರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಗು ಬಂದರೆ ನಗಬಹುದು.

ಇದೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆಗೆ ಅದೇಕೆ ಇದೇಕೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಹುಟ್ಟುವುದಕ್ಕೂ ಒಂದಷ್ಟು ಅನಗತ್ಯ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ತುಂಬುವ ಮೂಲಕ ಅವಕಾಶ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ನಿರ್ದೇಶಕರು. ಹಾಗೆಯೇ ಬಾಲಿಶ ಎನಿಸುವ ದೃಶ್ಯವೂ ಅವಾಸ್ತವ ಎನಿಸುವ ದೃಶ್ಯವೂ ಇದೆ.

ನಾಯಕನಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿರುವ ನಾಗರಾಜ್ ಅಭಿನಯಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಅದೆಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನೋಡುಗನಿಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು. ನಾಯಕಿಯಾಗಿ ಹರ್ಷಿಕಾ ಪೂಣಚ್ಚ, ಮಂಗಳಮುಖಿಯಾಗಿ ರವಿ ಚೇತನ್ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ.ಲಯೆಂದ್ರರ ಹಾಸ್ಯಕ್ಕೆ ಅವರೇ ನಗಬೇಕೇನೋ? ತಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಚಿತ್ರ ಸಾದಾರಣ. ಕತೆ ಚಿತ್ರಕತೆ ಸಂಭಾಷಣೆ ಬರೆದು ನಿರ್ದೇಶನ ಮಾಡಿರುವ ಮಹಾರಾಜ್ ಇನ್ನೂ ಪಳಗಬೇಕಿದೆ.

ಒಂದು ಹೊಸ ಚಿತ್ರ ಹೊಸಬ ನಿರ್ದೇಶಕರ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲಾ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾರ್ಟಂ ಮಾಡಬೇಕೆ? ಎನ್ನುವುದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ಆದರೆ ಒಬ್ಬ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಲು ಹಣ ಸಮಯ ವ್ಯಾಯ ಮಾಡುವಾಗ ಮಾಡಲೇಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಉತ್ತರ ಬರಬಹುದು. ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನು ಸಿನಿಮಾವಾಗಿಸುವ ಮುನ್ನ ಯಾವ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ನಾವು ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ತಮ್ಮನ್ನೇ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ಪಷ್ಟ ಉತ್ತರ ಕಂಡುಕೊಂಡ ನಂತರ ನಿರ್ದೇಶಕ ಮುಂದುವರೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ತಾನಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ ಸರಿ ಎಂಬ ನೇರ ನಿರ್ಧಾರ ಇಂತಹ ಸಿನಿಮಾಗಳಿಗೆ ಕಾರಣವಾಗುತ್ತವೆ. ಇಂತಹ ಸಿನಿಮಾಗಳಿಂದ ಯಾರಿಗೂ ಲಾಭವಿಲ್ಲ. ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೂ ನಷ್ಟವೇ?