ಎರಡೂವರೆ ಗಂಟೆಯ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ
ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಸುಮ್ಮನೆ ನಕ್ಕು ಬರೋಣ ಎನ್ನುವ ಮನಸ್ಸು ನಿಮ್ಮದಾಗಿದ್ದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಪುಂಗಿದಾಸ
ನನ್ನು ಭೇಟಿಯಾಗಬಹುದು. ಕೋಮಲ್ ಹಾಸ್ಯನಟರಾಗಿದ್ದು ಆನಂತರ ನಾಯಕರಾದವರು. ಆದರೆ ನಾಯಕನಾದರೂ ಅವರ
ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಹಾಸ್ಯವನ್ನು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಾನೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹಾಸ್ಯದ ಜಾಡು ಬಿಟ್ಟು
ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಲು ಹೋದ ಕೋಮಲ್ ಸೋತ ಮೇಲೆ ಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಿಯೂ ಸೋತ ಮೇಲೆ ರಾಂಬೊ ಖ್ಯಾತಿಯ ಶ್ರೀನಾಥ್
ಜೊತೆಗೂಡಿ ಪುಂಗಿದಾಸನಾಗಿದ್ದಾರೆ.
ಹಾಸ್ಯವೆಂದರೆ ಬರೀ ನಗುವುದಷ್ಟೇ,
ನಗಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಎಂದುಕೊಂಡಿರುವಂತೆ ಶ್ರೀನಾಥ್ ಪ್ರತಿ ದೃಶ್ಯದಲ್ಲೂ ನಗಿಸಲು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲಾ
ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲೂ ಹಾಸ್ಯದ ಲೇಪನ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಹೊರತಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ಮಾಡಲು ಹೋಗಿಲ್ಲದಿರುವುದು
ಅವರ ಮಿತಿ ಎನ್ನಬಹುದು. ಹಾಗಾಗಿ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ನಗುವನ್ನು ಬುತ್ತಿ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಂತೆ ಭಾಸವಾಗುವ
ಕತೆ ಬರುಬರುತ್ತಾ ಕುಟುಂಬದ ಕತೆಯಾಗುತ್ತದೆ. ನಗಲು ಸಿದ್ಧನಾದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ನಗುತಡೆದುಕೊಂಡು
ಕೂರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.
ಚಿತ್ರದ ಕತೆ ಸರಳವಾದದ್ದು.
ಒಂದಷ್ಟು ಜನರಿಗೆ ಸಾಲಕೊಟ್ಟ ಮಹಾಶಯನೊಬ್ಬ ವಸೂಲಿಗೆ ಮುನ್ನವೇ ಮೂಕನಗುತ್ತಾನೆ. ಈಗ ಯಾರ್ಯಾರ
ಹತ್ತಿರ ಎಷ್ಟೆಷ್ಟು ಸಾಲದ ಬಾಬತ್ತು ಇದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಅರಿಯದ ಆತನ ಮೊಮ್ಮಗ ಅದನ್ನು ವಸೂಲಿ ಮಾಡುವ
ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗುತ್ತಾನೆ. ಕತೆ ಇದಿಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ. ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಕೆಲವು ಉಪಕತೆ, ಮುದುಕನಿಗೆ
ಉಪ ಸಂಸಾರ ಎಲ್ಲವೂ ಸೇರಿಕೊಂಡಿವೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಕತೆ ನಿಂತಕಡೆ ನಿಂತಿರುತ್ತದೆ. ಒಂದಷ್ಟು ಕಲಾವಿದರು
ಬಂದು ಬಡಬಡನೆ ಮಾತನ್ನುದುರಿಸಿ ಓಡಿ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.
ಸಿನಿಮಾ ಅದರಲ್ಲೂ ಹಾಸ್ಯ ಸಿನಿಮಾ
ಎಂದಾಗ ಒಂದಷ್ಟು ಲಾಜಿಕ್ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ ಇಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಗಾಂಧಿನಗರದ ಅಂಬೋಣ. ಅದು ನಿಜವೂ
ಇರಬಹುದು. ಆದರೆ ತೀರಾ ಕತೆಯನ್ನೇ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟರೆ ಆಗ ಹಾಸ್ಯ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಹಾಗೆಯೇ ಹಾಸ್ಯವು ಬರೀ ಸಂಭಾಷನೆಯಲ್ಲಿರದೆ ದೃಶ್ಯದಲ್ಲೂ ಅದರ ದ್ರವ್ಯದಲ್ಲೂ ಮಿಳಿತವಾಗಿದ್ದರೆ
ಇನ್ನೂ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿ. ಇದೆಲ್ಲದರ ಜೊತೆಗೆ ಕಲಾವಿದರು ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ತನ್ಮಯರಾಗಿ ತಾನೊಂದು
ಹಾಸ್ಯಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಮರೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಪುಂಗಿದಾಸನಲ್ಲಿ ಈ ಮೂರು
ಕಡಿಮೆಯೇ. ಹಾಗಾಗಿ ಇನ್ನೇನು ಹಾಸ್ಯ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಬಹುದು ಎಂದುಕೊಳ್ಳುವಾಗ ಚಿತ್ರ ಮನೆಯೇ
ಮಂತ್ರಾಲಯವಾಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಪಾತ್ರಪೋಷಣೆ, ಸೃಷ್ಟಿ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದರೂ ಅವುಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ
ಜಾಸ್ತಿಯಿರುವುದರಿಂದ ಪ್ರಮುಖ ಒಂದೆರೆಡು ಪಾತ್ರಗಳನ್ನೂ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ ಬೇರೆ ಪಾತ್ರಗಳು
ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದು ಕಷ್ಟ.
ಕೋಮಲ್ ತಮ್ಮ ಎಂದಿನ ಶೈಲಿಯನ್ನು
ಮುಂದುವರೆಸಿದ್ದಾರೆ. ಉಳಿದ ಕಲಾವಿದರುಗಳ ಅಭಿನಯ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ತಕ್ಕಂತಿದೆ. ನಾಯಕಿಗೆ ಅಷ್ಟಾಗಿ
ಕೆಲಸವಿಲ್ಲ. ಉಳಿದಂತೆ ಸಂಗೀತ, ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಪರಾವಾಗಿಲ್ಲ ಎನ್ನಬಹುದು.
