ಉಸಿರಿಗಿಂತ ನೀನೆ ಹತ್ತಿರ:

ಇದೇ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಈ ಮೊದಲು ನಿಮ್ಹಾನ್ಸ್ ಎಂದು ಹೆಸರಿಡಲಾಗಿತ್ತು. ಅದೇ ಇದ್ದರೇ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿಬಂದವರನ್ನು ಯಾರಾದರೂ ಕೇಳಿದ್ದರೆ ನಾನೀಗ ನಿಮ್ಹಾನ್ಸ್ ನಿಂದ ಬರುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತದು ಚಿತ್ರದ ಒಂದು ಸಾಲಿನ ವಿಮರ್ಶೆಯೂ ಆಗುತ್ತಿತ್ತು ಎಂದರೆ ಅದನ್ನು ಅತಿಶಯೋಕ್ತಿಯಲ್ಲ.

ಉಸಿರಿಗಿಂತ ನೀನೆ ಹತ್ತಿರ ಚಿತ್ರದ ನಾಯಕ ಮತ್ತು ನಿರ್ದೇಶಕ ಸೂರ್ಯಕಿರಣ್. ಅದ್ಯಾವ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿ ಎರಡೂ ದೊಡ್ಡ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡರೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಅವರೇ ಹೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಒಂದೇ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಿಭಾಯಿಸುವುದು ರಿಸ್ಕಿನ ಕೆಲಸ. ಅದರಲ್ಲೂ ಒಂದು ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಏನನ್ನಾದರೂ ಸಾಧಿಸಬೇಕು ಎಂಬುವವರು ಆ ಒಂದು ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅದು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತದೇನೋ? ಆದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅಮದಳು ಹೋದಾಗ ಈ ರೀತಿಯಗುವುದು ಸಹಜ.

ಚಿತ್ರದ ನಾಯಕ ನಾಯಕಿಯನ್ನು ಮನಸಾರೆ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾನೆ. ಅವನನ್ನು ಮತ್ತೊಬ್ಬಳು ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆ ಅವನನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಅವನು ಹುಚ್ಚ ನಾಗುತ್ತಾನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದರೆ ಇಡೀ ಸಿನಿಮಾದ ಕತೆಯನ್ನೇ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟ ಹಾಗೆ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಹಾಗಂತ ಒಂದೇ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೇಳಿ ಮಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನು ಚಿತ್ರಮಂದಿರದಲ್ಲೇ ನೋಡಿ ಎನ್ನಲು ಹೋದರೆ ಅಲ್ಲೇನೂ ಮಿಕ್ಕಿರುವುದೂ ಇಲ್ಲ. ಮಿಕ್ಕಿರುವುದು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ರುಚಿಸುವುದೂ ಇಲ್ಲ.

ನಿರ್ದೇಶಕರು ಏನನ್ನ ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ..? ಪ್ರೀತಿ, ಮೋಸ, ದೇವದಾಸಿ ಪದ್ಧತಿ ತ್ಯಾಗ... ಯಾವುದೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿಲ್ಲ. ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಪೋಷಕ ಪಾತ್ರದಲ್ಲಿ ಅನುಭವಿ ಕಲಾವಿದರಿದ್ದಾರೆ.a ಆದರೆ ಅವರ ಪಾತ್ರಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಇಲ್ಲ. ಇದು ನನ್ನ ಸಿನಿಮಾ ನಾನೇ ನಾಯಕ ಎಂದುಕೊಂಡು ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಬಹುದು. ಹಾಗಂದುಕೊಂಡು ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವೇ?

ಚಿತ್ರದ ಪ್ರಾರಂಭದಿಂದಲೂ ನಿರ್ದೇಶಕರು ತಿರುವುಗಳನ್ನು ಹೊರಟಿದ್ದಾರೆ. ಮಾನಸಿಕ  ಅಸ್ವಸ್ಥರ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಿಂದ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗುವ ಚಿತ್ರ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ, ಮುಗಿಯುತ್ತದೆ. ಇದರ ನಡುವೆ ಏನೆಲ್ಲ ಕತೆ ನಡೆದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಆ ಕತೆ ಅಪ್ಯಾಯಮಾನ ಎನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಜೊತೆಗೆ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಕೆಲವು ನೈಜತೆಯಿಂದ ದೂರವಾಗಿ. ಮತ್ತೆ ಕೆಲವು ಬರೀ ಸಿನಿಮಾದ ಚೌಕಟ್ಟಿನಒಳಗೆ ಸುತ್ತುವುದರಿಂದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕ ಮಹಾಶಯನಿಗೆ ನೋಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದು. ಕತೆ ಹೌದು ಆಪ್ತ ಎನಿಸದು.

ನಾಯಕಿಯಾಗಿ ಎಸ್ತರ್ ನರೋಣ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಕ್ಕೆ ಜೀವ ತುಂಬಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಉಳಿದಂತೆ ನಾಯಕನಾಗಿ ನಿರ್ದೇಶಕನಾಗಿ ಸೂರ್ಯ ಕಿರಣ್ ಇದೊಂದು ಪ್ರಯತ್ನವಷ್ಟೇ. ಅದರಾಚೆಗೆ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳಲು ಬರುವುದಿಲ್ಲ. ಕತೆ ಚಿತ್ರಕತೆಯೇ ಪೇಲವವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಸಿನೆಮಾವನ್ನು ಬೋರಾಗಿಸುವುದರಿಂದ ತಾಂತ್ರಿಕ ಅಂಶಗಳು ವಿಮರ್ಶೆಗೆ ನಿಲುಕುವುದಿಲ್ಲ.

ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸುಸ್ವಾಗತವಿದೆ. ಆದರೆ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಸ್ವಲ್ಪ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ ತಿಳಿದು ಒಂದಷ್ಟು ಪೂರ್ವ ತಯಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಅನುಕರಣೆ ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಚಿತ್ರ ಮಾಡಿದರೆ ಅವರ ಪ್ರಯತ್ನಕ್ಕೆ ಶಹಬ್ಬಾಸ್ ಸಿಗಬಹುದೇನೋ? ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಈ ರೀತಿಯ ಚಿತ್ರಗಳ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ ಅಷ್ಟೇ.

ಗಂಟೆ ಒಂದು:

ಅಮಾವಾಸ್ಯೆ ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಒಂದು ಗಂಟೆಯಾದರೆ ಸಾಕು ಆ ಊರಲ್ಲಿ ಅದೇನೋ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ, ಯಾರೋ ಓಡಾಡಿದಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆ.? ಯಾಕೆಂದರೆ ಆ ಊರಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಜಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನಾಗಮಣಿ ತಂದಿಟ್ಟು ಪೂಜೆ ಮಾಡಬೇಕು, ಆದರೆ ಅದೆಲ್ಲಿದೆ ಎಂಬುದು ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಈಗದಕ್ಕೆ ಪರಿಹಾರ ಏನು? ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ನಾಗಮಣಿ ಹುಡುಕಿ ತಂದು ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪಿಸಬೇಕು...? ಮೊದಲೇ ನಾಗಮಣಿ ಜೊತೆಗೆ ಭೂತದ ಕಾಟ ಬೇರೆ ಎಷ್ಟು ಕಷ್ಟದ ಭಯಾನಕ ಕೆಲಸ ಎಂದುಕೊಂಡರೆ ಅದು ತಪ್ಪು . ಯಾಕೆಂದರೆ ಅದನ್ನು ಹುಡುಕ ಹೊರಡುವ ನಾಯಕ ಮತ್ತು ಅವನ ಬಳಗ ಮೈ ಮೇಲಿನ ರೋಮವೂ ಕೊಂಕದಂತೆ ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಭಯ ಪದಬೇಕಾದವರು ಯಾರು? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟುಕೊಂಡರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರು ಎನ್ನುವ ಉತ್ತರ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಂದರೆ ನೋದುವಾಗಲಿನ ಭಯವಲ್ಲ, ಇಂತಹ ಚಿತ್ರವನ್ನೇ ನೋಡಲು ಎಂಟೆದೆ ಬೇಕು ಎಂಬುದು ಅದರ ತಾತ್ಪರ್ಯ.

ಒಂದು ಹಾರರ್ ಚಿತ್ರ ಎಂದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದಷ್ಟು ಭಯ , ಕತ್ತಲೆ, ಭೂತ ಬಂಗಲೆ ದ್ವೇಷ ಕೊಲೆ ಎಲ್ಲವೂ ಇರುತ್ತದೆ. ದೆವ್ವ ಭೂತದ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಅಂತಹದ್ದು. ಯಾರನ್ನೋ ಯಾರೋ ಕೊಂದರೆ ಅತೃಪ್ತ ಆತ್ಮ ಕಾಡುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಸಧ್ಯದ ಲೋಕ ಲಿಖಿತ ಸತ್ಯ.

ಗಂಟೆ ಒಂದು ಯಾವುದೋ ಸಿನಿಮಾಶಾಲೆಯ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ತಯಾರಿಸುವ ಪ್ರಾಯೋಗಿಕ ಚಿತ್ರದಂತಿದೆ ಎಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ತಯಾರಿಕೆ, ಚಿತ್ರಕತೆ ಮತ್ತು ಅಭಿನಯ ಮುಂತಾದವುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎಳ್ಳಷ್ಟೂ ಜ್ಞಾನವಿಲ್ಲದ ಒಂದಷ್ಟು ವ್ಯಕ್ತಿಗಳು ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿದರೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದರೆ ಗಂಟೆ ಒಂದಾಗುತ್ತದೆ.

ನಾಯಕ ವಿನಯ್ ಅಭಿನಯಿಸುವ ಗೋಜಿಗೆ ಚಿತ್ರದ ಕೊನೆಯವರೆಗೂ ಹೋಗುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಆತನ ವೇಷ ಭೂಷಣ, ಪಾತ್ರ ಯಾವುದು ಒಂದು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ನಿಲುಕುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಆತನ ಅಭಿನಯವೇ ಚಿತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಹೆದರಿಸುವ ಅಂಶ. ಹಾಗೆಯೇ ಉಳಿದ ಕಲಾವಿದರಲ್ಲಿ ಕಸುಬುದಾರಿಕೆಯಿಲ್ಲ. ಇದ್ದುದರಲ್ಲಿ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಎನಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಂಗೀತ ಮಾತ್ರ ಮತ್ತೂ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಚಿತ್ರವನ್ನ ಹಿಂದಡಿಯಿಕ್ಕುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಒಂದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಎಂತಹದ್ದೋ ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿದರೆ ಸಾಕು ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಹೀರೋ ಆದರೆ ಸಾಕು ಎಂಬೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಒಂದೆಡೆ ಸೇರಿಸಿದರೆ ಒಂದು ಗಂಟೆ ಸಿನಿಮಾವಾಗುತ್ತದೆ.

ದೂಧ್ ಸಾಗರ್: ಚಿತ್ರ ವಿಮರ್ಶೆ:

ನಾಯಕಿ ಸಕಲೇಶಪುರದಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನಾನು ದೂಧ್ ಸಾಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಬೇಕು ನೀನು ನನ್ನ ಜೊತೆ ಬರ್ತೀಯ ಎನ್ನುತ್ತಾಳೆ, ಮಾತೇ ಆಡದ ನಾಯಕ ಆಯಿತು ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ. ಆದರೆ ಸಿನಿಮಾ ಮುಂದುವರೆದಂತೆ ಆಕೆ ನಾಯಕನ ಊರಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾಳೆ. ದೂಧ್ ಸಾಗರವನ್ನು ಮರೆತೇಬಿಡುತ್ತಾಳೆ. ತಾನು ತಲುಪಬೇಕಾದ ಗಮ್ಯವನ್ನು ಮರೆಯುವ ನಾಯಕಿಗೂ ಚಿತ್ರದ ನಿರೂಪಣೆಗೂ ಸಾಮ್ಯತೆ ಕಲ್ಪಿಸಬಹುದಾಗಿದೆ.

ಚಿತ್ರಕ್ಕೊಂದು ಕತೆಯಿದೆ, ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೊಪ್ಪುವ ಚಿತ್ರಕತೆ ಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಉದಾಹರಣೆಗೆ ನಿನ್ನೆಯೇ ಪ್ರಿಯತಮೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕೊಲೆಗಾರನ ಪಟ್ಟ ಪಡೆದ ನಾಯಕನಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಪ್ರೀತಿ ಹುಟ್ಟಲು ಎಷ್ಟು ದಿನಬೇಕು..? ಹಾಗೆಯೇ ಮೂರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ ಪ್ರಿಯಕರನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ನಾಯಕಿ ಆತನ ಹುಟ್ಟುಹಬ್ಬದ ದಿನ ಆತನ ಸಮಾಧಿಯ ಹತ್ತಿರ ಕೇಕ್ ಇಟ್ಟು ಆಚರಿಸುವವಳು ಮತ್ತೆ ಪ್ರೀತಿಗೆ ಬೀಳಲು ಕಾರಣವೇನಿರಬೇಕು.. ಅದಕ್ಕೆ ಪೂರಕವಾದ ಸನ್ನಿವೇಶಗಳು ಎಂತಹದ್ದಿರಬೇಕು..?

ನಿರ್ದೇಶಕರು ಸುಲಭವಾದ ಮಾರ್ಗ ಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ. ನಾಯಕ ನಾಯಕಿ ಜೊತೆಯಾದರೆ ಕಂಡ ಕಂಡವರೆಲ್ಲಾ ಗಂಡ ಹೆಂಡತಿ ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ. ಕಳೆದವರು ಅಲ್ಲಲ್ಲೇ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಾರೆ.. ದೂಧ್ ಸಾಗರ್ ಎಂದ ನಾಯಕಿ ಮಾರ್ಗ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ತಿರುಗಿಸು ಎಂದು ಅಲ್ಲೋಗಿ ಅದ್ಯಾರನ್ನೋ ತಬ್ಬಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ.. ಹೀಗೆ ಚಿತ್ರವೂ ಆಗಾಗ ಮಗ್ಗುಲು ಬದಲಿಸುತ್ತದೆ. ದಾರಿ ತಪ್ಪುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಗೂಡು ಸೇರುವಲ್ಲಿಗೆ ಶುಭಮ್. ಪ್ರೇಕ್ಷಕನಿಗೆ ತಾನೇ ಒಂದು ಲಡಕಾಸಿ ಸೈಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ದೂಧ್ ಸಾಗರಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಂದಂತಹ ಅನುಭವವಾಗಿರುತ್ತದೆ.

ನಾಯಕ ನಾಯಕಿ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಾರೆ. ಮನೆಯವರು ಊರವರು ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾಳೆ. ಕೊಲೆಗಾರನ ಪಟ್ಟ ಹೊತ್ತ ನಾಯಕ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾನೆ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಬ್ಬಳು ಅವಳ ತರಹದ ಹುಡುಗಿ ಸಿಗುತ್ತಾಳೆ ಮುಂದೆ..?

ಚಿತ್ರದ ಹೊರಾಂಗಣ ಚಿತ್ರೀಕರಣ ಸೂಪರ್ ಎನ್ನುವ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿದೆ. ಜಲಪಾತ, ವದ್ದೆಯಾದ ನೆಲ, ವನಸಿರಿ ಎಲ್ಲವೂ ಕಣ್ಮನ ತಣಿಸುತ್ತವೆ. ನಾಯಕ ಮಾತೇ ಆಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆಡುವಾಗ ಬೇಕೆನಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಹೊಡೆದಾಟದಲ್ಲಿ ಚೆನ್ನ. ಅಭಿನಯದ ಎಂದಾಗ ಇನ್ನೂ ಕಲಿಯಬೇಕಿದೆ. ಎರಡು ಛಾಯೆಯ ಪಾತ್ರವನ್ನು ನಾಯಕಿ ದೀಪಿಕಾ ದಾಸ್ ಪ್ರಯತ್ನ ಪಟ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ನಿರ್ವಹಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಉಳಿದ ತಾರಾಗಣದಲ್ಲಿನ ಕಲಾವಿದರು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಅಭಿನಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಸಂಗೀತದ ಹೊಣೆ ಹೊತ್ತುಕೊಂಡಿರುವ ಗೌತಮ್ ಕೆಲವು ಕಡೆ ಸಿಕ್ಸರ್ ಭಾರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಾಗೇಶ್ ಆಚಾರ್ಯ ಅವರ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣದಲ್ಲಿ ಮೆಚ್ಚುವ ಅಂಶಗಳಿವೆ.

ನಿರ್ದೇಶಕ ಸ್ಯಾಮ್ಯುಯೆಲ್ ಟೋನಿ ಮೊದಲ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕತೆಯನ್ನು ಆರಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಚಿತ್ರಕತೆ ಹೆಣೆಯುವಲ್ಲಿ ಸೋತಿದ್ದಾರೆ. ಬರೀ ಆಯಾ ದೃಶ್ಯಕ್ಕಷ್ಟೇ ಗಮನ ಹರಿಸಿರುವುದು ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ.ಆದರೆ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಕೆಲವು ಕ್ಲೀಷೆ ಎನಿಸಿದರೆ ಇನ್ನೂ ಕೆಲವು ಮಜಾ ಕೊಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಶರಣ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷ

ಒಂದು ಪ್ರೇಮಕತೆಗೆ ಹಿಂದೆ ಮುಂದೆ ಒಂದಷ್ಟು ಹಾಸ್ಯ ಪ್ರಸಂಗಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿದರೆ ಶರಣ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಚಿತ್ರವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಹೇಳಿ ಕೇಳಿ ತಮಿಳು ಚಿತ್ರ ವರುದ ಪಡಾದ ವಾಲಿಬರ್ ಸಂಗಂ ಚಿತ್ರದ ಕನ್ನಡ ಅವತರಣಿಕೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯ ಎಲ್ಲವನ್ನು ಇಲ್ಲೇ ತೋರಿಸಿದ್ದಾರೆ ನಿರ್ದೇಶಕರು.

ಒಂದು ರಿಮೇಕ್ ಚಿತ್ರ ಎಂದಾಗ ಅದರಲ್ಲಿ ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡುವಂತಹದ್ದು ಏನೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯವೇ. ಏಕೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಚಿತ್ರೀಕರಣದ ತಂತ್ರಜ್ಞರ ಕೆಲಸ ಮುಖ್ಯ ವಾಗುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು, ನಿರ್ದೇಶಕ ಬರಹಗಾರನದಲ್ಲ. ಅದರಲ್ಲೂ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ರಿಮೇಕ್ ಮಾಡಿದವರು ತೀರಾ ಅಲ್ಲಿಯ ಕತೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಿ ಮಾಡಿದ್ದೆಲ್ಲಾ ಕಡಿಮೆ ಎನ್ನಬಹುದು. ಒಂದಷ್ಟು ಉದ್ದ ತುಂಡುಗಳನ್ನು ಆಚೆ ಈಚೆ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನೇ ನಮ್ಮ ಸೊಗಡಿಗೆ ಬದಲಾಯಿಸಿದ್ದೇವೆ ಎನ್ನುತ್ತಾರಷ್ಟೇ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಶರಣ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಅದರ ತಂತ್ರಜ್ಞರನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕರನ್ನು ಪ್ರಶಂಸೆ ಮಾಡುವುದು ಅವರ ಮೂಲ ಕೆಲಸದ ಮೇಲಲ್ಲ. ಅದನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಿದ ರೀತಿಗೆ ಶಹಬ್ಬಾಸ್ ಎನ್ನಬಹುದೇನೋ?

ಒಂದೂರು ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ಪ್ರಮುಖ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಆ ವ್ಯಕ್ತಿ ಭಯಾನಕ ಇಮೇಜ್ ಉಳ್ಳವನು. ಆತನ ಮಗಳನ್ನು ನಮ್ಮ ಚಿತ್ರದ ನಾಯಕ ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತೇನೆ. ಇಲ್ಲಿ ನಾಯಕ ಊರಲ್ಲಿ ಸಂಘವೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.

ಆ ಊರ ಗೌಡನ ಮಗಳನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದರೂ ಅವಳ ತಂದೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸಿ ಮದುವೆಯಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವೇ? ಸಿನಿಮಾ ಆದರಿಂದ ಅದು ಸಾಧ್ಯ ಎನ್ನಬಹುದು..? ಹೇಗೆ ಎಂಬ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೆ ನೋಡಬಹುದು.ಈಗಾಗಲೇ ತಮಿಳು ಮೂಲ ಚಿತ್ರವನ್ನು ನೋಡಿದ್ದರೆ ಸುಮ್ಮನಾಗಬಹುದು.

ಚಿತ್ರ ಪ್ರಾರಂಭದಲ್ಲಿ ಶರವೇಗದಲ್ಲಿ ಓಡಿದರೂ ಕತೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿ ಬರುವ ಹಾಸ್ಯ ಪ್ರಸಂಗಗಳು ಆ ಹೊತ್ತನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸುತ್ತವೆ. ಆನಂತರವಷ್ಟೇ ಕತೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಮಧ್ಯ ಮಧ್ಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಎಳೆತ ಎನಿಸುತ್ತದಾದರೂ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ಅದಕ್ಕೆ ಮಾಫಿ ಎನ್ನಬಹುದು.ಆದರೂ ಚಿತ್ರದ ಉದ್ದವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಅಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ಮೂಲದಲ್ಲಿ ಅನಾವಶ್ಯಕ ಎನಿಸಿದ್ದ ಅಂಶಗಳನ್ನು ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಕಡಿತಗೊಳಿಸಬಹುದಿತ್ತೇನೋ? ಆದರೆ ಆ ಕಷ್ಟವನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕ ನಂದ ಕಿಶೋರ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ.

ಇತ್ತೀಚಿನ ಹಾಸ್ಯ ಚಿತ್ರಗಳಂತೆಯೇ ಇಲ್ಲೂ ಪ್ರತಿ ದೃಶ್ಯದಲ್ಲೂ ಹಾಸ್ಯವಿಡಲು ನಿರ್ದೇಶಕರು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಲಾಜಿಕ್ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಲೆಕ್ಕಕ್ಕೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿಲ್ಲ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಶರಣ್ ಸಂಘಕ್ಕೆ ಚಿ.ತು. ಸಂಘ ಎಂದು ಹೆಸರಿಸಿದ್ದಾರೆ.

ಶರಣ್ ಸುಲಲಿತವಾಗಿ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನುಳಿದ ಸಹ ಕಲಾವಿದರುಗಳು ಕೂಡ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದಾರೆ.ಅರ್ಜುನ್ ಜನ್ಯ ಸಂಗೀತ ಮತ್ತು ಸುಧಾಕರ್ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಕೂಡ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಶಕ್ತಿ ಕೊಟ್ಟಿವೆ.

ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ದ್ವಂದ್ವಾರ್ಥದ ಸಂಭಾಷಣೆ ಇಲ್ಲದ ಶರಣ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಮನೆಮಂದಿಯಲ್ಲ ನೋಡಿ ನಗಬಹುದು.

ಬಾಸು ಅದೇ ಹಳೆ ಕತೆ:

ಚಿತ್ರದ ಹೆಸರೇ ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೊಸದೇನೂ ಇಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಎಂದ ಮೇಲೆ ಹೊಸತನವಿಲ್ಲ ಎಂದು ನಿರ್ದೇಶಕರನ್ನು ದೂರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ . ಆ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಸೇಫ್ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಇರಲಿ. ಒಬ್ಬ ಹೊಸ ನಿರ್ದೇಶಕನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಏನಿದೆ ಎಂಬುದು ಕುತೂಹಲ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಸಂಗತಿಯಾಗದೆ ಇರದು. ಹಾಗಂತ ಚಿತ್ರ ನೋಡಲು ಹೊರಟರೆ ಒಂದು ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಅನಿಸಿದರೂ ಜಾಸ್ತಿ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ನಿರಾಸೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಏಳಸುತನ, ಅವಾಸ್ತವ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅನಾಥನೊಬ್ಬ ತನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ ಯಾರಾದರೂ ನನ್ನನ್ನು ಪ್ರೀತ್ಸಿ, ಒಂದು ಮುತ್ತು ಕೊಡಿ ಎಂದು ಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಬರೆದುಕೊಂಡು ರಸ್ತೆ, ಬಸ್ ಸ್ಟಾಂಡ್ ನಲ್ಲಿ ನಿಂತುಕೊಳ್ಳುವ ಕಲ್ಪನೆಯೇ ಅಸಂಗತ ಎನಿಸದೇ ಇರದು. ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ಬಂದು ಮುತ್ತು ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ. ತಕ್ಷಣ ನಾಯಕ ಅವಳ ಹಿಂದೆ ಬೀಳುತ್ತಾನೆ. ಅವಳೋ ಇವನೂ ಸೈ ಅವನೂ ಸೈ ಎನ್ನುವ ಜಾಯಮಾನದವಳು. ನಾಯಕನ ಶ್ರೀಮಂತ ಗೆಳೆಯನಿಗೆ ಮೈಮನ ಒಪ್ಪಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಮುಂದೆ... ಚಿತ್ರದುದ್ದಕ್ಕೂ ಹುಡುಗಿಯರು ಮೋಸಗಾರ್ತಿಯರು, ಅವರು ಹಣ ಅಂತಸ್ತು ಇರುವ ಹುಡುಗರ ಹಿಂದೆ ಬೀಳುವುದಕ್ಕೆ ತುದಿಗಾಲಲ್ಲಿ ನಿಂತಿರುತ್ತಾರೆ...ಎಂಬಂತೆ ತೋರಿಸುವ ಮೂಲಕ ನಿರ್ದೇಶಕರು ಸ್ತ್ರೀದ್ವೇಷಿಯಾ ಎನಿಸುತ್ತದೆ.ಆದರೆ ಅಂತಹ ಹುಡುಗಿಯರ ಮದ್ಯ ದಯಾಳು ಪರೋಪಕಾರಿ ಹೆಣ್ಣಿದ್ದಾಳೆ ಆಕೆ ಮೈಮಾರಿಕೊಂಡು ಗಂಡನನ್ನು ಸಾಕುತ್ತಾಳೆ ಎನ್ನುವ ಇನ್ನೊಂದು ಕತೆ ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ಅವರೂ ಸ್ತ್ರೀ ದ್ವೇಷಿಯಲ್ಲ ಎನ್ನುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಅದೇನೇ ಇರಲಿ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಕತೆಯಿದೆ. ಒಂದಲ್ಲ. ಎರಡು ಕತೆಗಳಿವೆ. ಅವೆರಡೂ ಬೇರೆಬೇರೆಯಾಗಿ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ಮೂಡುತ್ತಾ ಹೋಗುತ್ತವೆ. ಒಂದರ ನಂತರ ಇನ್ನೊಂದರಂತೆ. ಆ ಎರಡೂ ಕತೆಗಳಿಗೆ ಸಂಬಂಧ ಇಲ್ಲ. ಅವೆರಡನ್ನು ಕತ್ತರಿಸಿ ಬೇರ್ಪಡಿಸಿದರೆ ಎರಡೂ ಕಿರುಚಿತ್ರಗಳಾಗಬಹುದೇನೋ? ಎರಡೂ ಕತೆಗಳನ್ನು ಒಂದೇ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಯಾಕಿಟ್ಟರು ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ದೇಶಕರನ್ನೇ ಕೇಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದೇನೇ ಇರಲಿ. ಚಿತ್ರ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತದೆ. ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಎರಡೂ ಅನುಭವ ನೀಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಒಂದು ಸಂಪೂರ್ಣ ಚಿತ್ರದ ಅನುಭವವನ್ನು ನೀಡುವುದಿಲ್ಲ.

ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ನಿರ್ದೇಶಕ-ನಾಯಕನಾಗಿರುವ ಶಾನ್ ಎರಡೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಹೊತ್ತು ಕೊಂದು ಹೆಣಗಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ನ್ಯಾಯ ಒದಗಿಸಲಾಗಿಲ್ಲ. ಒಂದಷ್ಟು ಸಂಭಾಷಣೆ ಖುಷಿ ಕೊಡುತ್ತದೆ. ಕೆಲವು ಕಿರಿಕಿರಿ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಸಂಗೀತದಲ್ಲಿ ಇರುವ ಒಂದೇ ಹಾಡು ಆಗಾಗ ಬರುತ್ತದೆ. ಮತ್ತು ನೆನಪಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ.

ಶಾನ್ ಚಿತ್ರದ ಕತೆ ಚಿತ್ರಕತೆ ಬಗ್ಗೆ  ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಮನ ವಹಿಸಬೇಕು. ಹಾಗೆಯೇ ಒಂದು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಕತೆ ಹೆಣೆಯುವಾಗ ಚಿತ್ರದ ಒಟ್ಟಾರೆ ಆಶಯ ಮತ್ತು ಕತೆಯ ವಸ್ತುವಿನ ಬಗ್ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹಳೆ ಕತೆ ಎನ್ನುವ ಸಿನಿಮಾ ಶೀರ್ಷಿಕೆ ಇಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ.